رمان نمایش وحشت | __mehran__ و*بانو بهار* کاربران انجمن نگاه دانلود

وضعیت
موضوع بسته شده است.
«به نام خداوند لوح و قلم»
نام رمان: نمایش وحشت
نام نویسندگان:
Please, ورود or عضویت to view URLs content!
و
Please, ورود or عضویت to view URLs content!
کاربران انجمن نگاه دانلود
ژانر: معمایی، ترسناک، عاشقانه
ناظر رمان: @P_Jahangiri_R
ویراستار: @zahra74m
خلاصه رمان:
Please, ورود or عضویت to view URLs content!
Please, ورود or عضویت to view URLs content!
رمورد چهار دوسته، در شبی که آن‌ها به سیرک بزرگ و تفریحی می‌روند؛ اما خیلی زود متوجه می‌شوند وارد یک سیرک عجیب‌غریب شده‌اند. جایی که باید برای بقای خود تلاش بکنند.
مرحله‌های مختلفی پیش روی آن‌ها قرار می‌گیرد. مرحله‌هایی که هرکدام بوی مرگ می‌دهند.
آن هم درست در زمانی که یک عده‌ سرمایه‌دار، آن‌ها را نگاه می‌کنند و روی این موضوع که چه کسی می‌تواند از سیرک جان سالم به در ببرد شرط‌بندی می‌کنند.
چند جمله‌ای کوتاه:
چشمانت را ببند. آری من همان ترس هستم. از من فرار نکن بلکه بیشتر در روح و جانت نفوذ خواهم کرد.
من سیاهی مطلق هستم.
من زخم‌هایی بر تن و افکار و جانت هستم.
از من نترس! بلکه با من مبارزه کن.
من تسلیم تو خواهم شد؛ اما من همیشه در گوشه و کنار تو و افکارت زنده‌ام.
میدان نبرد را ترک مکن که چیزی بر سودت تمام نخواهد شد.
فقط کمی صبر کافیست.
با من مبارزه کن.
ن.م: *بانو بهار*

با فشردن دکمه تشکر و پیگیری موضوع ما را همراهی کنید.
 
آخرین ویرایش توسط مدیر:

Roya_77

مدرس آزمایشی زبان
عضو انجمن

نویسنده ی گرامی, ضمن خوش آمد گویی به شما؛ سپاس از اعتماد و انتشار اثر خود در انجمن وزین نگاه دانلود.

خواهشمند است قبل از آغاز به کار نگارش, قوانین زیر را با دقت مطالعه نمایید:
Please, ورود or عضویت to view URLs content!


دقت به این نکات و رعایت تمامی این موارد الزامی ست؛ چرا که علاوه بر حفظ نظم و انسجام انجمن, تمامی ابهامات شما ( چگونگی داشتن جلد, به نقد گذاشتن رمان, تگ گرفتن, ویرایش, پایان کار و سایر مسائل مربوط به رمان ) رفع خواهد شد. با این حال می توانید پرسش ها, درخواست ها و مشکلات خود را در
Please, ورود or عضویت to view URLs content!
عنوان نمایید.


پیروز و برقرار باشید.
گروه کتاب نگاه دانلود
 
آخرین ویرایش:

___mehran___

کاربر فعال
عضو انجمن
7/12/16
546
7,271
561
tehrann
فصل اول: عروسک خیمه‌شب‌بازی
اون مرد بازی رو باخته و حالا تنها بازنده‌ی این جمعه. همه‌چی رو از دست داده؛ حتی زندگیش رو. با سری پایین‌افتاده و قلبی شکسته چهارزانو روی آسفالت خیابون نشسته، دست‌هاش از پشت‌سر با طناب محکمی به همدیگه بسته شده. هوا تاریک تاریکه و تنها منبع نور هلال نصفه‌ی ماهه. هشت نفر دور مرد بازنده جمع شدن و یکی از اون‌ها که برنده خطابش می‌کنن، جدا از بقیه با اسلحه‌ای که توی دستش به چشم می‌خوره سر مرد بازنده رو نشونه گرفته. در همین لحظه، یه نفر بیل رو توی خاک فرو می‌کنه و چند متری برای بازنده قبر می‌کنه. بازنده‌ای که زندگیش رو به اتمامه و در این ثانیه‌ها آخرین نفس‌های زندگیش رو می‌کشه. فر‌د برنده ابروهاش توی هم فرورفته و از اینکه قراره یه آدم رو بُکشه حال وخیمی داره؛ اما اگه این کار رو انجام نده خودش کشته میشه. ماشه رو می‌کشه و تیر خلاص رو وسط سر مرد بازنده می‌کاره. بلافاصله بدن بی‌جون مرد روی زمین می‌افته. حالا اون یه آدم کشته و توسط دوربین‌ها ضبط شده؛ پس دیگه راه فراری وجود نداره و اگه تبدیل به یکی از سرمایه‌دارها نشه مقصد بعدیش زندانه. با قدم‌های آهسته به‌سمت جسد حرکت می‌کنه و همین‌طور که پای راستش رو روی جسد می‌ذاره، مرد بازنده رو به‌سمت گودال بغـ*ـل دستش پرتاب می‌کنه. حالا بازی از اول شروع میشه.
***
شبِ جشن تولدِ رویایی گلناز، فقط همین آتیش‌بازی‌ها، شعبده‌بازی‌ها و شوروشادی داخل سیرک رو کم داشت. همین‌طور که دست نامزدم رو گرفته بودم، کنار دوست‌های صمیمیم داخل یکی از چادرها ایستادیم. حلقه‌ی آهنی رو وسط صحنه آتیش می‌زنن، بلافاصله یه شیر اهلی وارد صحنه میشه و با کمک مربی، از داخل حلقه عبور می‌کنه. بلافاصله حلقه شروع به چرخیدن می‌کنه. شیر کمی عقب میره و به‌موقع حرکت می‌کنه و با سرعت زیادی از وسط حلقه عبور می‌کنه. مردم به وجد میان و دست می‌زنن. امیرعلی که کنارم ایستاده با دست آروم به پهلوم ضربه می‌زنه و دهنش رو نزدیک گوشم می‌کنه. به‌خاطر سروصدای زیادی که توی سیرکه با صدای بلند میگه:
- دیدی گفتم خوش می‌گذره؟
سرم رو آروم تکون میدم و رو بهش میگم:
- این دفعه رو تو بردی.
می‌خنده و مثل قبل به دو*ست‌دخترش نزدیک میشه. امشب گلناز بیست‌وچهارساله شد. این چهارمین ساله که کنارش هستم و روز به دنیا اومدنش رو جشن می‌گیرم. تاریخی که پشت دستم تتو خورده، درست مثل تاریخ تولدمه که پشت دست اون تتو شده.
- به نظرت چقدر با این شیر تمرین کردن تا بتونه این حرکات رو انجام بده؟
به‌سمت گلناز می‌چرخم و نزدیک گوش راستش میگم:
- نمی‌دونم! ولی اصلاً ساده نیست.
به‌سمتم برمی‌گرده و با چشم‌های درشت و مشکی‌رنگش بهم خیره میشه.
-آره!
بعد از چند ثانیه نفس عمیقی می‌کشه و میگه:
- مرسی که امشب رو برام به بهترین شکل ساختی.
- خوش‌حالم که روز خوبی برات بوده.
-ولی از اینکه همچین کادوی گرون‌قیمتی برام خریدی ناراحتم. باید پول پس‌انداز کنیم.
- عیب نداره. تو لیاقتش رو داری.
لبخند می‌زنه و به‌سمت صحنه می‌چرخه. اولین بار به‌خاطر چهره‌ی خوبی که داره جذبش شدم؛ ولی زمانی که تونستم باطنش رو ببینم، عاشقش شدم. علاوه‌بر اینکه چشم و ابروش مشکیه و پوست صورتش روشنه، قد بلندی داره. اون پاک‌ترین دختریه که سراغ دارم. از اینکه پارسال باهاش نامزد کردم و به‌زودی قراره ازدواج کنیم خیلی خوش‌حالم. فکر می‌کنم خدا من رو خیلی دوست داره که گلناز رو وسط جاده‌ی زندگیم قرار داده.
به‌سمت صحنه برمی‌گردیم، گروه دلقک‌های بامزه وارد صحنه میشن. ظاهر خیلی جالبی دارن، همه‌شون صورتشون رو به رنگ سیاه‌وسفید راه‌راه زدن. روی سرشون کلاه مشکی‌رنگی گذاشتن و مثل اکثر دلقک‌ها نوک بینیشون قرمزه. همین‌طور پیراهن بنفش به تن کردن و شلوار پف‌کرده‌ی سبزرنگی پوشیدن. کفش‌هاشون هم نوک تیزه. توی دست هرکدوم سه‌تا حلقه‌ی آهنیه. حلقه‌ها رو به‌سمت بالا پرتاب می‌کنن و بدون اینکه اجازه بدن حلقه‌ها به زمین برسن، از این دست به اون دست میدن و از بین همدیگه عبور می‌کنن. هم‌زمان با هنرنمایی دلقک‌ها یه سری گروه خانم با پارچه‌های رنگی از بین دلقک‌ها حرکت می‌‌کنن و یه نوع رقـ*ـص خاص رو همراه با موسیقی و نورپردازی انجام میدن. گوشه‌ی صحنه هم آتیش‌بازی به پا شده. هیجان زیادی اینجا غالب شده و هرکسی که داخل این چادره داره از اجراها لـ*ـذت می‌بره.
 
آخرین ویرایش توسط مدیر:

___mehran___

کاربر فعال
عضو انجمن
7/12/16
546
7,271
561
tehrann
گلناز دستم رو می‌گیره و همراه با خودش می‌کشونه. از بین جمعیت عبور می‌کنیم و از چادر خارج می‌شیم. طولی نمی‌کشه که امیرعلی و نامزدش هم از چادر خارج میشن. ناهید رو به ما میگه:
- برای چی اومدید بیرون؟
بلافاصله گلناز میگه:
- خیلی وقت بود توی اون چادر بودیم. این‌همه چادر و اجرا، حیف نیست کل شبمون رو توی یکی از چادرا باشیم؟
امیرعلی سری تکون میده و میگه:
- موافقم! بریم داخل یه چادر دیگه.
چهار نفری به نزدیک‌ترین چادر داخل محوطه‌ی بزرگ سیرک حرکت می‌کنیم. محوطه‌ای که خیلی بزرگه و آدم‌های زیادی در رفت‌وآمدن. این سیرک بزرگ‌ترین و متفاوت‌ترین سیرکیه که توی زندگیم دیدم. کلی چادر و کلی هنرمند کنار هم برنامه‌های مختلف اجرا می‌کنن. وارد یه چادر دیگه می‌شیم. این چادر جمعیت بیشتری نسبت به چادر قبلی داره. یه مرد که شنل مشکی‌رنگ بلندی به تن کرده، وسط صحنه در حال شعبده‌بازیه. با اشتیاق بیشتری وارد این چادر می‌شیم و به امید اینکه شعبده‌باز، بتونه ما رو سرگرم کنه از بین جمعیت عبور می‌کنیم و خودمون رو به جایی می‌رسونیم که بتونیم صحنه رو ببینیم. مرد شعبده‌باز که با نقاب مشکی صورتش رو مخفی کرده، از روی میز یه ارّه‌ی دستی برمی‌داره و دستی به لبه‌ی آهنیش می‌کشه. رو به جمیعت طوری رفتار می‌کنه که نشون بده این ارّه‌ی آهنی تیزه. یه مرد با چشم‌های بسته روی تخته‌ی چوبی دراز کشیده. شعبده‌باز یه تخته‌ی دیگه رو که به تخته‌‌ی اصلی وصله بالا میده تا مردم نتونن ببینن چی‌کار می‌کنه؛ سپس ارّه رو به بدن مرد می‌کشه و طوری رفتار می‌کنه که انگار واقعاً داره بدن اون رو به دو قسمت تقسیم می‌کنه. حتی برای اینکه اجراش طبیعی‌تر بشه، چند قطره مایع‌ قرمز هم از روی میز و تخته‌ی شعبده‌بازی به کف صحنه ریخته میشه. مردم شروع به دست زدن می‌کنن، شعبده‌باز تخته‌ی چوبی رو پایین میده و بدن مرد رو نشون میده، تخته‌ای رو که مرد روش دراز کشیده با دست‌هاش تکون میده و نیمه‌ی بالای تنش رو به وسیله‌ی چرخ‌هایی که زیر تخته بسته شده، از پایین تنش جدا می‌کنه.
مردم به وجد میان و باز هم دست می‌زنن. امیرعلی که از این شعبده خیلی لـ*ـذت بـرده، چندتا سوت می‌زنه و مدام جیغ و هورا می‌کشه. پرده‌ی قرمزرنگ صحنه جلو میا‌د و از دوطرف، صحنه رو می‌بندن. بلافاصله یه مرد قدکوتاه‌ مسن که وسط موهاش ریخته از پشت پرده وارد صحنه میشه و رو به جمیعت میگه:
- امیدوارم تا الان بهتون خوش گذشته باشه! باید به شما عزیزان بگم برنامه‌ی این چادر تموم شده. لطفاً به چادرای دیگه مراجعه کنید و از برنامه‌های دیگه لـ*ـذت ببرید.
به همراه گلناز، امیرعلی و ناهید از چادر خارج می‌شیم و داخل محوطه‌ی سیرک رو به امیرعلی می‌گم:
- فکر کنم خیلی با اجراش حال کردی.
سرش رو به نشونه‌ی تأیید تکون می‌ده و با لحن جدی میگه:
- آره، خیلی خوب بود.
- ولی اون بنده خدا رو فقط نصف کرد. اصلش اینه که بعد از نصف‌کردن دوباره نیمه‌ی بالاتنه‌ش رو به نیمه‌ی پایین‌تنه‌ش وصل کنه.
امیرعلی لب‌هش رو به نشونه‌ی رأی خنثی تکون میده و میگه:
- ولی خیلی حرفه‌ای بود. تا حالا همچین شعبده‌ای توی ایران ندیده بودم.
ناهید همون‌طور که دست امیرعلی رو گرفته رو بهش میگه:
- باید بدم تو رو هم اون‌طوری نصف کنه.
امیرعلی با اعتراض میگه:
- چرا عزیزم؟
ناهید با لحن لوسی میگه:
- بعضی وقتا حرف گوش نمیدی.
- کی انقدر خشن شدی؟
این رو گلناز به ناهید میگه. ناهید می‌خنده و رو به گلناز میگه:
- من همیشه خشن بودم.
امیرعلی سرش رو تکون میده و با تکون‌دادن سرش میگه:
- آره موافقم. ناهید همیشه و توی هر حالتی خشنه.
بلافاصله می‌خندم و میگم:
- هر حالتی؟
- هر حالتی.
به‌سمت چادر دیگه‌ای می‌ریم. به همراه جمعیت کمی به‌سمت صندلی‌ها حرکت می‌کنیم. هنوز کسی وارد صحنه نشده و اجرایی شروع نشده؛ اما طولی نمی‌کشه که همه‌ی صندلی‌ها پر میشن و پرده‌ی روی صحنه رو باز می‌کنن. همون مرد کچلی که توی چادر قبلی بود، دوباره وارد صحنه میشه و رو به جمعیت کمی که وارد چادر می‌شدن گفت:
- این چادر هیجان خاصی داره و دست آخر به دو نفری که از بقیه شانس بیشتری دارن یه هدیه داده میشه. فقط تنها کاری که شما عزیزان باید انجام بدید اینه که روی صندلیای خودتون صاف بشینید و سعی کنید لبخند بزنید. بیشتر از این حرف نمی‌زنم. خودتون به‌زودی همه‌چیز رو متوجه می‌شید.
 
آخرین ویرایش توسط مدیر:

___mehran___

کاربر فعال
عضو انجمن
7/12/16
546
7,271
561
tehrann
وقتی پرده‌ی قرمزرنگ از روی صحنه کنار رفت، تماشاگران شروع به دست‌زدن کردن. دوتا مرد که لباس و کلاه نقاش‌ها رو پوشیدن همراه با دوتا بوم سفید بزرگ و وسایل نقاشی وارد صحنه میشن و بعد از ادای احترام، روی صندلی می‌شینن و بدون اینکه چیزی بگن به جمعیت نگاه می‌کنن. به همه‌ی آدم‌ها با دقت نگاه می‌کنن. یکیشون هم برای لحظه‌ای به چشم‌های من نگاه می‌کنه و هم‌زمان با همدیگه شروع به طراحی می‌کنن. برای اینکه نقاش‌ها راحت‌تر بتونن کسی رو که انتخاب کردن نقاشی کنن، صندلی‌ها به صحنه‌ای که نقاش‌ها روش هستن خیلی نزدیکه. البته نقاش‌ها برای اینکه لو نره چه کسانی رو برای طراحی چهره انتخاب کردن به همه‌ی جمعیت نگاه می‌کنن؛ ولی به بعضی‌ها عمیق‌تر نگاه می‌کنن؛ مثل من! شور و هیجان زیادی توی چادر کوچیک حاکم شده. اکثراً توی این چادر آدم‌های جوون و خوش‌قیافه‌این که امیدوارن نقاش‌ها که به نظر میاد خیلی هم حرفه‌ای باشن، چهره‌ی اون‌ها رو طراحی کنن. یکی‌ از اون نقاش‌ها مدام به من نگاه می‌کنه، فکر کنم داره چهره‌ی من رو طراحی می‌کنه. توی حال خودم بودم که گلناز رو بهم میگه:
- یکی‌ از نقاشا داره تو رو طراحی می‌کنه.
به‌سمت گلناز می‌چرخم و با لبخندی که گوشه‌ی لبم نشسته بهش میگم:
- من هم توی همین فکر بودم.
- خیلی دوست داشتم من رو می‌کشید. بوما خیلی بزرگه‌، خوراک اینه که وصل کنی به دیوار اتاقت.
سرم رو تکون میدم و میگم:
- من‌ و تو نداریم که! عکس من رو می‌چسبونیم به دیوار خونه.
گناز می‌خواست چیزی بگه که یکی‌ از نقاش‌ها گفت:
- عزیزان لطفاً صبحت نکنید و ثابت باشید.
گلناز حرفش رو قورت میده و به‌سمت صحنه برمی‌گرده. من هم با لبخندی که در طول این‌همه مدت روی لب داشتم به‌سمت صحنه برمی‌گردم. بالاخره بعد از نیم‌ ساعت نقاش‌ها از روی صندلی بلند میشن. یکی‌ از اون‌ها رو به جمعیت میگه:
- دوستان! ما برای انتخاب چهره‌ها هیچ دلیلی نداشتیم، فقط به صورت اتفاقی دو چهره رو طراحی کردیم.
درحالی که همه دل‌شوره‌ی خاصی دارن و دوست دارن یکی‌ از چهره‌های انتخاب‌شده، چهره‌ی خودشون باشه به صحنه چشم دوختن. اولین نقاش بوم طراحی خودش رو برمی‌داره و به‌سمت جمعیت می‌چرخونه که چهره‌ی یه دختر جوونه. اون دختر از روی صندلی بلند میشه و هم‌زمان با بقیه دست می‌زنه و رو به نقاش میگه:
- ممنونم.
سپس به‌سمت صحنه حرکت می‌کنه و بوم طراحی چهره‌ش رو از دست نقاش می‌گیره. اون نقاش در زمان کم، خیلی عالی چهره‌ی دختر رو طراحی کرده. نقاش دوم هم درحالی‌که لبخند می‌زنه رو به جمیعت میگه:
- آماده‌اید؟
سپس بوم رو برمی‌داره و به‌سمت جمعیت برمی‌گردونه. حس می‌کنم که به عکس امیرعلی خیره‌ شدم. امیرعلی از روی صندلی بلند میشه و همراه با لبخندی که می‌زنه به‌سمت صحنه میره و بعد از اینکه نقاش رو برای تشکر بغـ*ـل می‌کنه، بوم رو از دستش می‌گیره. بلافاصله پرده‌ی قرمزرنگ دوباره صحنه رو پوشش میده. مرد قدکوتاه‌ مسن از پشت پرده وارد صحنه میشه و رو به جمعیت میگه:
- امیدوارم که لـ*ـذت بـرده باشید! به دو دوست عزیزی که از بقیه خوش‌شانس‌تر بودن تبریک میگم. دوستان، نمایش سیرک ما به پایان رسیده. یادتون باشه اینجا سیرک عجایبه و شبیه هیچ سیرکی توی دنیا نیست. فقط یه سوپرایز دیگه برای دو عزیزی که چهره‌شون توسط نقاشا روی بوم کشیده شد، داریم.
 
آخرین ویرایش توسط مدیر:

___mehran___

کاربر فعال
عضو انجمن
7/12/16
546
7,271
561
tehrann
امیرعلی که خیلی خوش‌حاله با اشتیاق به اون مردی که روی صحنه صبحت می‌کنه چشم دوخته.
- شما دو عزیز می‌تونید به‌ همراه سه‌تا از دوستاتون اجرای شگفت‌انگیز دیگه‌ای رو تجربه کنید.
بلافاصله اون دختر که مثل امیرعلی چهره‌اش روی بوم طراحی شده رو به اون مرد میگه:
- من با دو*ست‌پسرم توی این سیرک اومدم؛ اگه اجرای آخر سیرک ظرفیت دونفر دیگه رو داره می‌تونید از بین تماشاگرای همین‌جا انتخاب کنید.
مردی که روی صحنه ایستاده میگه:
- البته!
سپس به‌سمت دوتا پسر جوونی که روبه‌روش ایستادن اشاره می‌کنه و میگه:
- شما دونفر مایلید اجرای آخر سیرک ما رو ببنید؟
یکی‌ از اون‌ها سرش رو تکون میده و با صدای گرفته میگه:
- بدمون نمیاد!
گلناز به سمتم می‌چرخه و میگه:
- اون‌قدر یکی از نقاشا بهت نگاه می‌کرد که شک نداشتم می‌خواد چهره‌ی تو رو طراحی کنه.
بلافاصله حرفش رو تأیید می‌کنم و میگم:
- آره والا!
- خیلی عجیبه!
امیرعلی بوم رو به سمتم می‌گیره و میگه:
- چطوره؟
ابروهام رو بالا میدم و میگم:
- عالیه!
- از بس‌ که امیرعلی خوش‌تیپه، انتخاب...
حرف ناهید رو قطع می‌کنم و میگم:
- شنیدی که خود مردِ گفت برای انتخابمون دلیلی نداشتیم.
- حسودی نکن دیگه داداش، قبول کن خوشتیپم.
درحالی‌که جمیعیت داخل چادر به غیر از ما هشت‌نفر که قرار شد نمایش آخر رو هم ببینم، تخلیه شدن. کنار همدیگه روی صندلی می‌شینیم و منتظر می‌شیم برنامه شروع بشه. همین‌طور که به تصویر طراحی اون دختر خیره‌م، آروم رو به گلناز میگم:
- تصویر امیرعلی رو بهتر کشیده.
گلناز باهام مخالفت می‌کنه و میگه:
- نه! طراحی اون دختره هم عالیه.
بلافاصله اون دختر که پوست روشنی داره و عینکیه به سمت گلناز برمی‌گر‌ده، گلناز رو بهش لبخند می‌زنه و میگه:
- عزیزم اسمت چیه؟
دختر هم لبخند می‌زنه و به گلناز میگه:
- پریناز.
همین‌طور که گلناز به اون دختر خیره‌س بهش میگه:
- خیلی دختر خوشگلی هستی پریناز!
- ممنونم! اسمتون گلنازه؟
گلناز به آرومی سرش رو به نشونه‌ی تأیید تکون میده.
- خوش‌وقتم گلنازجان.
- منم همین‌طور.
درحالی‌که چند دقیقه‌ای روی صندلی نشستیم و خبری از اجرای آخر نشد، کلافه شدم و پاهام رو مرتب به روی زمین کوبیدم:
- پس چرا نمیان؟ خسته شدم.
پریناز با صدای رسایی میگه:
- فکر کنم یادشون رفته!
امیرعلی می‌خنده و میگه:
- بعید نیست.
چند دقیقه‌ی دیگه صبرکردیم و وقتی که دیدیم خبری نیست از روی صندلی بلند شدیم و از چادر خارج شدیم. درحالی‌که محوطه‌ی بزرگ سیرک خلوتِ‌خلوت بود و حتی پرنده پر نمیزد. همه‌ی آدم‌ها خارج شده بودن و سیرک با لامپ‌های مهتابی متوالی روشن مونده بود. دست گلناز رو می‌گیرم و همراه با بقیه به‌سمت در خروجی سیرک حرکت می‌کنم؛ اما برای خارج شدن باید رمز عددی وارد کنیم. یکی از پسرها که اندام ورزیده‌ای داره و موهای سرش کوتاهه، به‌سمت سیستم امنیتی در حرکت می‌کنه و عددهای مختلف رو امتحان می‌کنه؛ ولی هیچ نتیجه‌ای نداره. با سردرگمی میگم:
- یعنی چی؟ سر در نمی‌آرم!
بلافاصله پریناز میگه:
- حتماً یه اشتباهی شده!
دو*ست‌پسرش که داره کم‌کم عصبانی میشه میگه:
- چه اشتباهی ممکنه شده باشه؟ یعنی واقعا مارو فراموش کردن؟
 
آخرین ویرایش توسط مدیر:

___mehran___

کاربر فعال
عضو انجمن
7/12/16
546
7,271
561
tehrann
یکی از اون دو پسر که همراه ما موندن تا اجرای آخر رو ببینن، رو به جمعیت میگه:
- بالاتر دفتر مدیریته، میرم یه سر بزنم.
بلافاصله رفیقش میگه:
- عجله کن!
اون پسر هم شروع به دویدن می‌کنه و خودش رو به دفتر مدیریت می‌رسونه. به‌سمت دکه‌های خوراکی حرکت می‌کنم و داخل دکه‌ها رو می‌بینم؛ ولی خبری از هیچ آدمی نیست. همین‌طور به فکر عمیقی فرو رفته‌م. بعد از چنددقیقه با صدای یکی از پسرها که داشت نفس‌نفس میزد به خودم میام.
- خبری نیست! هیچ‌کس داخل اتاق مدیریت نبود؛ انگار جدی‌جدی مارو یادشون رفته!
می‌خواستم چیزی بگم که خیلی ناگهانی صدایی از بلندگو به گوشمون رسید، صدای ناشناس یه زن بود:
- به شما خوشامد میگم، شما من رو نمی‌شناسید ولی من خیلی خوب شما رو می‌شناسم، شما هشت‌نفر برگزیده‌های این دوره‌ی‌ ما هستید. برگزیده‌هایی که قراره بازیای هیجان‌انگیزی رو انجام بدید و حسابی مارو سرگرم کنید. درواقع شما هشت‌نفر باید از جون خودتون دفاع کنید؛ برای اینکه کشته نشید. شما به دو گروه تقسیم می‌شید و هشت‌تا بازی انجام می‌دید؛ اما درنهایت فقط یکی از شما‌ می‌تونه از این سیرک جون سالم به در ببره. اولین بازی یه‌کم خشنه و ممکنه اگه اشتباهی مرتکب بشید خونتون ریخته بشه. از این لحظه رسماً اولین بازی آغاز میشه، یادتون باشه که این سیرک خیلی بزرگه و مکانای زیادی از جمله چادرها، زیرزمین و درهای مخفی می‌تونن به شما کمک کنن.
گلناز با صورتی نگران به‌سمتم برمی‌گرده و با لرزش دستاش رو بهم میگه:
- اون زنه چی گفت؟
بدون اینکه چیزی بگم سرم رو به نشونه‌ی تعجب تکون میدم. بلافاصله امیرعلی با خنده میگه:
- این نمایش آخره. موافقم سوپرایز جالبی بود!
قبل از اینکه بخوایم کاری کنیم از داخل یکی از چادرهای سیرک، چندتا دلقک بیرون پریدن، دلقک‌هایی که تا دقایقی پیش ما رو می‌خندوندن، حالا با سلاح‌های سرد و لبخندهای سردتر، بهمون خیره‌ن و با قدم‌های آهسته به‌سمتمون حرکت می‌کنن؛ ولی هنوز هم امیرعلی اعتقاد داره این فقط یه شوخی بامزه‌س!
 
آخرین ویرایش توسط مدیر:
راوی
ترس، حاکمِ وجودِ هر هشت نفری شده که به بهونه‌ی نمایش آخر داخل سیرک موندن؛ ولی این نمایش با بقیه‌ی نمایش‌هایی که در طول شب برگزار شد تفاوت داره. حسام و مرتضی به‌سمت دلقک‌هایی که با حالت مضحکی سرشون رو تکون میدن و با لبخندهای مسخره به اون‌ها خیره‌ن حرکت می‌کنن. حسام که اندام ورزیده‌ای داره، با فریاد به‌سمت یکی از دلقک‌ها میره و میگه:
- این در لعنتی رو باز کنید، من حوصله‌ی مسخره بازی ندارم.
بلافاصله دلقک‌ها می‌زنن زیرخنده و با حالت تمسخر سعی می‌کنن حسام رو عصبانی‌تر کنن. مرتضی خودش رو با چند قدم به دلقک‌ها نزدیک‌تر می‌کنه و همین‌طور که به هر چهارتاشون نگاه می‌کنه و با لحن دستوری میگه:
- مثلاً می‌خواید با چاقوایی که دارید مارو بزنید؟ خوب پس چرا فقط مثل روانیا می‌خندید؟
بلافاصله حسام رو به دلقکی که از بقیه جلوتر ایستاده و مدام با لبه‌ی تیز ساطورش بازی می‌کنه میگه:
- در رو باز کنید! ماهم برای کسی این جریان رو تعریف نمی‌کنیم.
یکی از دلقک‌ها ابروهاش رو بالا میده و میگه:
- کدوم ماجرا؟
حسام دندون‌هاش رو با حرص به‌همدیگه می‌سایه، بعد از کشیدن نفس عمیقی سعی می‌کنه آرامشش رو حفظ کنه، انگشت اشاره‌ش رو به‌سمت در ورودی سیرک می‌گیره و با خشمی که توی صداشه میگه:
- این در رو باز کنید ما بریم.
اما در کم‌تر از یک‌ثانیه نزدیک‌ترین دلقک به حسام، با استفاده از ساطورش انگشت اشاره‌ی حسام رو قطع می‌کنه. بلافاصله خون زیادی فواره می‌کنه و انگشت اشاره‌ش روی زمین می‌افته. حسام که درد زیادی بهش تحمیل شده با کشیدن فریادهای متوالی سعی می‌کنه خودش رو خالی کنه. مرتضی دستش رو به جایی که انگشت حسام قطع شده می‌گیره و سعی می‌کنه با دوتا دستش جای خالی انگشت قطع شده‌ی حسام رو پوشش بده؛ هم‌چنین‌ اجازه نده بیشتر از این حسام خون از دست بده. درحالی‌که عرق سرد روی بدن مرتضی نشسته به‌سمت دلقک‌ها برمی‌گرده و با فریاد، فحش و ناسزا سعی می‌کنه خودش رو خالی کنه، ولی هر ناسزایی که مرتضی به دلقک‌ها میگه، فقط خنده‌ی اون‌ها رو بالاتر می‌بره. در همین لحظه که حسام داره درد می‌کشه و مرتضی سعی می‌کنه جلوی خون‌ریزی رفیقش رو بگیره، گلناز و سیاوش به‌همراه بقیه که دست خالین و می‌دونن شانسی برای مبارزه با اون دلقک‌ها ندارن با حداَکثر سرعتشون شروع به دویدن می‌کنن. محوطه‌ی بزرگ سیرک رو طی می‌کنن و از پله‌ها پایین میرن، به قسمتی می‌رسن که درخت‌های بلند و پیری شاخه‌هاشون داخل هم فرو رفته. از میون درخت‌ها عبور می‌کنن و بعد از اینکه محل خوبی برای پنهان شدن پیدا کردن کنار همدیگه می‌ایستن. امیرعلی با فریاد میگه:
- اون آشغالا دنبال چیَن؟
بلافاصله سیاوش انگشتش رو روی بینیش می‌ذاره و میگه:
- هیس!
پریناز که درست مثل گلناز و ناهید، رنگ صورتش زرد شده، با نوسان صداش میگه:
- آخه برای چی؟ چرا باید دلقکه انگشت اون پسر رو قطع کنه؟
بلافاصله محسن میگه:
- دیر یا زود ما رو پیدا می‌کنن! حالا باید چی‌کار کنیم؟
سیاوش که از درون وحشت کرده سعی می‌کنه خودش رو خونسرد جلوه بده:
- بچه‌ها نباید خودمون رو ببازیم. تعداد ما بیشتره.
بلافاصله محسن به‌سمت سیاوش می‌چرخه و با بالا دادن ابروهاش میگه:
- نه! من نمی‌تونم اجازه بدم پریناز با اون دلقکا درگیر بشه.
- منم نگفتم پریناز با اونا درگیر بشه، فقط گفتم تعداد ما بیشتره.
امیرعلی وسط حرفشون می‌پره و میگه:
- بچه‌ها اونا دارن ما رو نگاه می‌کنن.
ناهید به‌سمت امیرعلی برمی‌گرده و میگه:
- منظورت چیه؟
امیرعلی با دست به دیوار و لنز سبزرنگی که بین آجرهای‌ دیوار بلند سیرک جا گرفته اشاره می‌کنه.
 
آخرین ویرایش توسط مدیر:
***
همین‌طور که دلقک‌ها از کنار حسام و مرتضی رد میشن یکی از اون‌ها میگه:
- شما دونفر فعلا برید توی آب‌نمک بخوابید؛ بعداً سراغ شما هم میایم.
سپس شروع به خندیدن می‌کنن. دلقک‌ها می‌تونستن همین‌جا کار دوتا از بازیکن‌ها رو تموم کنن؛ ولی اون‌ها کارشون اینه که بازی رو کش بدن و به سرمایه‌دارها هیجان تزریق کنن. دلقک‌ها با همون صورت راه‌راه سفید و مشکی، پیراهن بنفش، شلوار پف کرده‌ی سبز و کفش‌های نوک تیزشون داخل محوطه‌ی بزرگ سیرک پخش میشن و هر کدوم به قسمتی حرکت می‌کنن. دلقک‌ها چهار نفرن و هر کدوم توی دستشون یه چاقو و یه ساطور دارن؛ همین‌طور که لبخند همیشه جزئی از صورتشونه به سه جهت حرکت می‌کنن. دلقکی که به قسمت غربیِ سیرک حرکت می‌کنه، مدام سوت می‌زنه و میگه:
- کجا قایم شدید؟ می‌خوام از گوشت بدنتون خورشت آدمیزاد درست کنم!
سپس می‌زنه زیر خنده. مدام این جمله رو تکرار می‌کنه و با قدم‌های آهسته به حرکت‌کردن خودش ادامه میده. درنهایت به قسمتی از سیرک می‌رسه که انباریه، یه در چوبی که کلی خرت‌وپرت، سطل‎های پلاستیکی و وسایل بنجل سیرک داخلشون نگه‌داری میشه. دلقک با قدم‌های آهسته به‌سمت درچوبی انباری حرکت می‌کنه و همین‌طور که دستش رو به روی دستگیره می‌ذاره، به آرومی در رو باز می‌کنه، از ترس اینکه صدای بازشدن در انباری به گوش کسی نرسه لبش رو گاز می‌گیره و با احتیاط زیاد در رو پشت سرش می‌بنده، انباری تاریک‌تاریکه، دستش رو روی کلید برق می‌ذاره و...
***
درحالی‌که هنوز هر شیش‌نفر یا دقیق‌تر هر شیش بازیکن پشت درخت‌های بلند گوشه‌ی شرقی سیرک پنهان شده بودن، همون‌جا ایستادن. درنهایت امیرعلی میگه:
- من با محسن موافقم.
بلافاصله گلناز میگه:
- ولی من باهات میام سیاوش‌، نمی‌تونم تنهات بذارم.
سیاوش دستش رو به‌سمت گلناز دراز می‌کنه و میگه:
- باشه‌!
گلناز هم دستش رو به دست سیاوش میده. اما امیرعلی و محسن اجازه ندادن دخترهایی که عاشقشونن با اون دلقک‌ها درگیر بشن. در آخرین لحظه‌ای که می‌خواستن از پشت درخت‌ها بیرون بیان محسن با لحن آرومی رو به پریناز میگه:
- اگه دلقکا پیداتون کردن فقط فرار کنید. فهمیدید؟ فقط بدوید.
***
دوتا از دلقک‌ها به‌سمت شرقی‌ترین قسمت محوطه‌ی سیرک حرکت می‌کنن. جایی که هشت‌تا اتاق کنارهم به چشم می‌خورن، روی هر درچوبی شماره‌ی اون اتاق نوشته شده. همین‌طور که دلقک‌ها با لبخندی که دارن برای ثانیه‌ای به‌همدیگه نگاه می‌کنن، یکی از اون‌ها با سر به در شماره‌ی یک اشاره می‌کنه. سپس خودش به‌سمت در شماره‌ی هشت حرکت می‌کنه. دستش رو روی دستگیره می‌ذاره و وارد اتاق میشه، برق اتاق رو روشن می‌کنه. این اتاق مثل یه آشپزخونه‌ست با تعدادی ظرف فلزی و یه یخچال و چندتا کابینت. دلقکی که وارد این اتاق شده، یه کارت طلایی‌رنگ رو از جیب پیراهنش بیرون کشید و قبل از اینکه بخواد کارت رو جایی پنهان کنه، خوب اطرافش رو دید تا مناسب‌ترین جا رو انتخاب کنه. خم میشه و زیر سینک ظرف‌شویی رو نگاه می‌کنه، همین‌طور که لبخند می‌زنه، کارت رو به زیر سینک ظرف‌شویی، در کنار سوسک‌ها، حشرات و قطرات خون می‌ذاره. اون یکی دلقک که وارد اتاق شماره‌ی یک شده، به همین شکل سعی می‌کنه کارت طلایی رو جایی مخفی کنه. این اتاق بازسازی شده، یه هال پذیرایی کوچیکه. یه قالیچه‌ی دست‌باف خاک خورده وسط اتاق پهن شده و یه کاناپه درست روبه‌روی تلویزیون قدیمی و خاموش گذاشته شده. اما این وسایل فقط برای رد گم کنیَن، در واقع چیزی که داخل این اتاق می‌تونه در ادامه به بازیکن‌ها کمک کنه، تابلوی کوچیکیه که کنج اتاق وصل شده!
 
آخرین ویرایش توسط مدیر:
***
بین وسایل قدیمی و خاک گرفته‌ی سیرک با دقت می‌گرده تا چیزی که می‌خواد رو پیدا کنه. همین‌طور که چاقو و ساطورش رو به روی میز گذاشته، دونه‌دونه‌ی سطل‌های پلاستیکی رو می‌گرده؛ پارچه‌ها، رُبان‌های قرمز، وسایل تزئینی، نقاب‌های شعبده‌بازها و...
بالاخره چشم‌هاش به همون چیزی می‌خوره که دنبالش بود. یه ضبط‎ صوت! نوار فریاد مرد رو انتخاب می‌کنه و داخل ضبط صوت می‌ذاره؛ بلافاصله ضبط صوت رو روشن می‌کنه.
***
همین‌طور که بازیکن‎ها از همدیگه جدا شدن، سیاوش به همراه گلناز به‌سمت غرب سیرک حرکت می‌کنن، جایی که درنهایت به یه انباری می‌رسه. گلناز می‌ایسته و همین‌طور که گوش‎هاش رو تیز کرده، خطاب به سیاوش میگه:
- تو صدا رو نمی‌شنوی؟
سیاوش هم کمی تمرکز می‌کنه و درنهایت میگه:
- چرا! صدای فریادای یه مردی رو می‌شنوم.
بلافاصله گلناز میگه:
- شاید این یه تله باشه تا ما رو به‌سمت خودشون بکشونن!
سیاوش مخالفت می‌کنه و میگه:
- شاید هم واقعا دارن یه نفر رو شکنجه میدن.
گلناز سرش رو آروم تکون میده و میگه:
- نه! این یه تله‌س!
سیاوش نفس عمیقی می‌کشه و میگه:
- ما بالاخره باید با اون دلقکا روبه‌رو شیم. راه فراری وجود نداره، ما باید بجنگیم!
گلناز بدون اینکه چیزی بگه سرش رو به نشونه‌ی مثبت تکون میده. سیاوش آب دهنش رو قورت میده و همین‌طور که دست گلناز رو توی دستش فشار میده، با قدم‌های آهسته به‌سمت در چوبی انباری حرکت می‌کنن. با هر قدمی که برمی‌دارن، صدای زجه‌ و فریادهای مرد براشون واضح‌تر میشه، ولی قبل از اینکه وارد انباری بشن چشم‌های سیاوش به تیکه چوبی می‌خوره که روی زمین افتاده. به‌سمتش حرکت می‌کنه و با عجله چوب رو برمی‌داره، بلافاصله به‌سمت گلناز برمی‌گرده و سرش رو به نشونه‌ی آمادگی تکون میده. گلناز به‌سمت در چوبی حرکت می‌کنه و دستش رو روی در می‌ذاره، در بازه، سیاوش با قدم‌های آهسته وارد میشه و درحالی‌که داخل اتاق تاریکه دستش رو روی دستگیره می‌ذاره و لامپ اتاق رو روشن می‌کنه. بلافاصله با چهره‌ی دلقکی مواجه میشن که روی میز قهوه‌ای‌رنگ نشسته و همین‌طورکه توی دستش ضبط‌ صوته با بالا دادن ابروهاش میگه:
- سلام!
سپس یکی از دست‌هاش رو بالا می‌گیره و شروع به تکون دادن می‌کنه. سیاوش فریاد می‌کشه و به‌سمتش یورش می‌بره، باقدرت بهش ضربه می‌زنه و باعث میشه دلقک داخل قفسه‌های قدیمی فرود بیاد. چشم گلناز به چاقوی دلقک که روی میزه می‌خوره. چاقو رو از روی میز برمی‌داره و خیلی سریع به‌سمت سیاوش پرتابش می‌کنه، سیاوش هم کمی عقب میره و با احیتاط چاقوی دسته بلند رو مهار می‌کنه. سپس به‌سمت دلقکی که بین قفسه‌ها افتاده و قصد بلندشدن نداره حرکت می‌کنه، همین‌طور که دلقک با چشم‌های نیمه‌بازش نیشخند می‌زنه، رو به سیاوش میگه:
- لطفا من رو نکش، تو که قاتل نیستی!
سیاوش بدون اینکه چیزی بگه چاقو رو با تموم قدرت به بدن اون دلقک فرو می‌کنه، اما دلقک با صدای بلند قهقهه می‌زنه، سیاوش که شوک زده شده، چاقوی پلاستیکی فنری رو رها می‌کنه و با ساییدن دندون‌هاش به‌همدیگه، یقه‌ی دلقک رو می‌گیره و از روی زمین بلندش می‌کنه. بلافاصله با زدن مشت‌های متوالی به صورت دلقک، روی مشتش رد خون دلقک رو به جا می‌ذاره. اون دلقک دوباره می‌خنده و با تعجب میگه:
- کل زورت همین بود؟
با هردو دستش دست‌های سیاوش رو از یقه‌ش پس می‌زنه و خیلی سریع چاقوی کوچیکی رو از پشت لباسش بیرون می‌کشه و به‌سمت گلناز پرتاب می‌کنه.
 
آخرین ویرایش توسط مدیر:
وضعیت
موضوع بسته شده است.