نگاه دانلود :

تبلیغات

سفارش تبلیغات

دعوای آب حقوقی است نه قومی

شروع موضوع توسط فاطمه صفارزاده ‏20/9/18 در انجمن اخبار حقوقی

  1. فاطمه صفارزاده

    فاطمه صفارزاده کاربر فعال عضو انجمن

    917
    16,627
    امتیاز:
    661
    تاریخ عضویت:
    ‏22/2/18
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    {︶︿︶محصلم︶︿︶
    محل سکونت:
    v_vکوچه بغلی امام رضاv_v
    احتمالاً همه شما با دفتر او در آب منطقه‌ای اصفهان آشنا هستید؛ محل برگزاری بسیاری از تحصن‌های کشاورزان اصفهانی که در شبکه‌های مجازی دیده‌اید. کارکنان این اداره میله‌های دم در را نشانم می‌دهند که تازه تعمیر شده. می‌گویند معترضان از جا درش آورده بودند. ابراهیمی می‌گوید: «من گزارش شما را دوبار خواندم و می‌دانم که بخش‌های عمده آن واقعیت است و نمی‌خواهم از آن فرار کنم. اینکه خشکسالی است و اقلیم تغییر کرده و زمان بارش و مقدار بارش و الگوی بارش عوض شده، شکی نیست. لااقل آمار 10 – 15 ساله هم همین را نشان می‌دهد و ماهم امیدواریم موقت باشد.

    تز دکترای من یخچال است و می‌فهمم چه بلایی سر یخچال‌های ما در ارتفاعات زردکوه آمده، درحالی که بیشترین منابع زاینده رود به همین کوه وابسته است. ولی قومی کردن مسأله و خط کشی‌ها کمکی به‌حل مسأله نمی‌کند. شهر سامان در چهارمحال و بختیاری را ببینید! سرمایه گذاری‌هایی که برای انتقال آب از زاینده رود به ارتفاعات در این شهر صورت گرفته چه بسا توسط اصفهانی‌ها باشد. این طور نیست که بگوییم اهالی چهارمحال و بختیاری این مشکلات را درست کرده‌اند. کشاورز چهارمحالی چه بسا به نان شبش هم محتاج باشد.
    از آن طرف حدود یک میلیون نفر در اصفهان از اهالی چهارمحال و بختیاری ساکن هستند. بنابراین این دعوا از اساس اشتباه است. ما وقتی به آب فکر می‌کنیم نباید خطوط سیـاس*ـی را درنظر بگیریم. چون این خط امروز اینجاست، فردا جای دیگری. حقوق آب تعیین می‌کند که چه کسی چه مقدار از آب حق دارد. مسأله آب یک مسأله حقوقی است نه قومی.» برای او توضیح می‌دهم که من نه نماینده چهارمحال و بختیاری هستم نه اصفهان، بلکه به‌عنوان یک روزنامه نویس، نماینده افکار عمومی‌ام. از سوی دیگر بهتر از خیلی‌ها می‌دانم که سیاست‌های عوامگرایانه و عوام فریبانه دولت پیشین، چه بلایی سر محیط زیست و منابع طبیعی کشور آورده. اگر در ارتفاعات چهارمحال و بختیاری باغ‌های ده دوازده ساله‌ای می‌بینیم که مجوزش را دولت قبل داده یا لشکر فواره‌ها و چاه‌های عمیق در بالادست اصفهان، نمود عینی همان سیاست است اما طرف دیگر ماجرا اینکه شهرهای بزرگی مثل تهران و اصفهان و مشهد و... هم باید مراقب باشند دور و بر خود خرابی به بار نیاورند. دکتر ابراهیمی تصاویر و اعداد و ارقامی را نشانم می‌دهد که برایم تازگی دارد. آماری وحشتناک از خرابکاری دولت مهرورز:
    «ما معیشت مردم را وابسته کرده‌ایم به آب و خاکی که پایدار نبوده. اگر ارتفاعات چهارمحال و بختیاری را با بررسی تصاویر ماهواره‌ای نگاه کنید، متوجه می‌شوید که در سال‌های گذشته 2 هزار هکتار باغ‌ها کنار چشمه سارها و رودخانه‌ها را رسانده‌ایم به 34 هزار هکتار. همین طور در بالادست اصفهان که از قدیم 30 هزار هکتار اراضی دیم داشتیم و رسانده‌ایم به 60 هزار زمین زراعی و باغ. یعنی کشت دیم را هم تبدیل کرده‌ایم به کشت آبی و هم باغ که طبیعتاً آب می‌خواهد. اصلاً تغییر اقلیم را کنار بگذارید، مگر ما درآمد آبی جدیدی داشته‌ایم که این همه مصرف جدید تعریف کرده‌ایم؟» اما این میزان از توسعه کشاورزی چقدر آب می‌خواهد؟ دکتر ابراهیمی می‌گوید: «وقتی می‌گوییم 2 هزار هکتار را تبدیل کرده‌ایم به 20 هزار هکتار یعنی آب مصرفی را از 20 میلیون متر مکعب تبدیل کرده‌ایم به 200 میلیون متر مکعب. حالا خودتان اعداد و ارقام را ضرب و تقسیم کنید و ببینید نتیجه چه می‌شود؟ ما این مابه‌التفاوت را از کجا باید جبران کنیم؟ معلوم است که منبع جدیدی نداریم، نتیجه اینکه شرق اصفهان بیابان می‌شود.»

    ابراهیمی تصویری از تعداد چاه‌های شهر اصفهان نشانم می‌دهد که برای آب شرب حفر شده. وحشتناک است؛ تقریباً نقطه‌ای بدون رنگ در تصویر دیده نمی‌شود.
    اما اعتراض او به نوع ارائه آمار در گزارش پیشین من است: «ما در سال 400 میلیون متر مکعب آب برای شرب از منابع تجدید‌ناپذیر برمی داریم. آبی که دیگر جایگزین نمی‌شود و درنتیجه هرسال سطح منابع پایین‌تر می‌رود. این یک واقعیت است اما من می‌توانم همین آمار را طور دیگری بیان کنم. مثلاً بگویم در 10 سال گذشته 4 میلیارد متر مکعب آب شرب کم داشته‌ایم.»
    درواقع اعتراض وی به آمار 2 سال خشکسالی پیاپی در زردکوه است که مدیران آب منطقه‌ای استان چهارمحال و بختیاری از مجموع کسری‌های بارش در 10 سال گذشته این حوزه استخراج کرده‌اند.
    اما دستکاری در حوزه‌های آبی و انتقال از طریق تونل‌ها و بندهای انحرافی که همواره انگشت اتهام دور و بری‌ها را به سمت اصفهان نشانه رفته است. ابراهیمی در این باره می‌گوید: «ممکن است انتقاد کنید و بگویید سه تونل کوهرنگ را ساخته اید و آب را از حوزه کارون به زاینده رود آورده اید. بله درست است اما این را نمی‌گویید که اصفهان باید آب یزد و کاشان و کجا و کجا را هم تأمین کند. این همه جمعیت به هر دلیلی از چهارمحال و بختیاری و خوزستان اینجا ساکن هستند که اول باید آب شرب‌شان را تأمین کنیم و بعد برای‌شان کار فراهم کنیم. بنابراین چاره‌ای جز صنعتی شدن نداشته‌ایم. این را هم بگویم که خیلی از اصفهانی‌ها به فولاد مبارکه و ذوب آهن انتقاد دارند و می‌گویند اصفهان زیبای ما را همین صنایع بیچاره کرد. خب در مقابل، 650 میلیون متر مکعب آب به اصفهان منتقل کرده‌اند و از آن طرف این همه مصارف جدید به وجود آورده‌اند. ذوب آهن و فولاد مبارکه، اگر فکر می‌کنید خوب است، بردارید ببرید چهارمحال و بختیاری، ببرید یک استان دیگر، جمعیت ما را هم برگردانید به سال 60 بعد ما را به انتقال آب متهم کنید.»
    علاوه بر آب بری صنایع، کارشناسان محیط زیست می‌گویند، جانمایی فولاد مبارکه و ذوب آهن هم از ابتدا اشتباه بوده. چون جهت باد به سمتی است که آلودگی این کارخانه‌ها بسرعت وارد شهر می‌شود.
    از سوی دیگر پساب‌های صنعتی که در نهایت سر از تالاب گاوخونی درمی آورد، طی سال‌ها ته نشین شده و حالا با خشکیدن این تالاب، مواد سمی از طریق ریزگردها، فضای شهرهای استان بویژه ورزنه را آلوده کرده است. چنان که میزان شیوع سرطان در این شهر بالاتر از میانگین کشوری است.
    همچنین برخی اعتقاد دارند اگر صنایع اصفهان به جای غرب در شرق استان بود، حالا دولت‌ها به هر دری می‌زدند آب به این مجتمع‌های صنعتی برسد و در این مسیر شرق نیز منتفع می‌شد و به این حال و روز نمی‌افتاد.
     
    Dr_of_Love و شب زده__αуαтαу از این پست تشکر کرده اند.

کاربران بازدید کننده از موضوع (تعداد: 3)