نگاه دانلود :

تبلیغات

سفارش تبلیغات

همگانی داستان های کوتاه گران‌قدر

شروع موضوع توسط Darya77 ‏30/12/13 در انجمن داستانک

  1. Ghazalhe.Sh

    Ghazalhe.Sh کاربر فعال عضو انجمن

    778
    3,355
    امتیاز:
    471
    تاریخ عضویت:
    ‏29/6/17
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    شكر خدا دعاى بارون
    محل سکونت:
    زير سايه ى خدا
    "پادشاهی" را "وزیری عاقل" بود كه از وزارت دست برداشت!
    پادشاه از "دگر وزیران" پرسید وزیر عاقل کجاست؟
    گفتند: از وزارت دست برداشته و به "عبادت خدا" مشغول شده است.
    پادشاه نزد وزیر رفت و از او پرسید:
    از من چه "خطا" دیده ای که وزارت را "ترک" کرده ای؟!
    گفت؛ از پنج سبب:
    اول آنکه؛
    تو نشسته می‌بودی و من به "حضور" تو ایستاده می‌ماندم، اکنون "بندگی خدایی" می‌کنم که مرا در وقت نماز حکم به نشستن می‌کند.
    دوم آنکه؛
    طعام می‌خوردی و من نگاه می‌کردم،
    اکنون "رزاقی" پیدا کرده‌ام که اونمی خورد و مرا می‌خوارند.
    سوم آنکه؛
    تو خواب می‌کردی و من "پاسبانی" می‌کردم، اکنون خدای چنان است که "هرگز نمی‌خوابد" و مرا پاسبانی می‌کند.
    چهارم آنکه؛
    می‌ترسیدم اگر تو بمیری مرا از "دشمنان" آسیب برسد، اکنون خدای من چنان است که هرگز "نخواهد مرد" و مرا از دشمنان آسیب نخواهد رسید.
    پنجم آنکه؛
    می‌ترسیدم اگر گناهی از من سرزند "عفو نکنی،" اکنون خدای من چنان "رحیم" است که هر روز صد گـ ـناه می‌کنم و او "می بخشاید."
     
  2. Ghazalhe.Sh

    Ghazalhe.Sh کاربر فعال عضو انجمن

    778
    3,355
    امتیاز:
    471
    تاریخ عضویت:
    ‏29/6/17
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    شكر خدا دعاى بارون
    محل سکونت:
    زير سايه ى خدا
    پیرمرد به زنش گفت: بیا یادی از گذشته های دور کنیم. من میرم توی کافه منتظرت میشینم و تو بیا سر قرار، با هم کلی حرفای عاشقونه می زنیم
    پیرزن قبول کرد. پیرمرد به کافه رفت، دو ساعت از قرار گذشت ولی پیرزن نیومد. وقتی پیرمرد برگشت خونه، دید پیرزن تو اتاق نشسته و گریه میکنه. پرسید: چرا گریه می کنی؟
    پیرزن اشکاشو پاک کرد و گفت: بابام نذاشت بیام.
    سلامتی همه با عشق
    «با عشق زندگی کردن، بزرگترین مبارزۀ زندگی است.»
     
  3. Ghazalhe.Sh

    Ghazalhe.Sh کاربر فعال عضو انجمن

    778
    3,355
    امتیاز:
    471
    تاریخ عضویت:
    ‏29/6/17
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    شكر خدا دعاى بارون
    محل سکونت:
    زير سايه ى خدا
    "جواب ابلهان خاموشی است!"
    "پورسینا" در سفر بود.
    در هنگام عبور از شهری، جلوی "قهوه خانه ای" اسبش را بر درختی بست و مقداری "کاه و یونجه" جلوی اسبش ریخت و خودش هم بر روی تخت جلوی قهوه خانه نشست تا غذایی بخورد.
    خر سواری هم به آنجا رسید، از خرش فرود آمد و خر خود را در "پهلوی اسب" پورسینا بست تا در خوردن کاه شریک او شود و خودش هم آمد در کنار پورسینا نشست.
    شیخ گفت:
    خر را پهلوی اسب من "نبند،" چرا که خر تو از کاه و یونجه او می خورد و اسب هم به خرت "لگد" می زند و "پایش" را می شکند.
    خر سوار آن سخن "نشنیده" گرفت، به روی خودش نیاورد و مشغول خوردن شد. ناگاه اسب لگدی زد و پای خر را "لنگ" کرد.
    خر سوار گفت:
    "اسب تو خر مرا لنگ کرد و باید خسارت دهی.!"
    شیخ "ساکت" شد و خود را به "لال بودن" زد و جواب نداد.
    صاحب خر، پورسینا را نزد "قاضی" برد و شکایت کرد.
    قاضی سوال کرد که چه شده؟
    اما پورسینا که خود را به لال بودن زده بود، "هیچ چیز" نگفت.
    قاضی به صاحب خر گفت:
    این مرد لال است...؟!
    روستایی گفت:
    این لال نیست، بلکه خود را به لال بودن زده، تا این که "تاوان" خر مرا ندهد، قبل از این اتفاق با من حرف می زد...
    قاضی پرسید:
    با تو سخن گفت؟! چه گفت؟
    صاحب خر گفت:
    او به من گفت خر را "پهلوی اسب من نبند" که "لگد می زند" و "پای خرت را می شکند."
    قاضی خندید و بر "دانش" پورسینا "آفرین" گفت.
    قاضی به پورسینا گفت:
    حکمت حرف نزدنت پس چنین بود؟!!!
    * پورسینا جوابی داد که از آن به بعد در "زبان پارسی" به "مثل" تبدیل شد،*
    "جواب "ابلهان" خاموشی است"
     
  4. Ghazalhe.Sh

    Ghazalhe.Sh کاربر فعال عضو انجمن

    778
    3,355
    امتیاز:
    471
    تاریخ عضویت:
    ‏29/6/17
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    شكر خدا دعاى بارون
    محل سکونت:
    زير سايه ى خدا
    روزگاری "مردی فاضل" زندگی می‌کرد.
    او هشت‌سال تمام مشتاق بود "راه خداوند" را بیابد؛ او هر روز از دیگران جدا می‌شد و "دعا" می‌کرد تا روزی با یکی از اولیای خدا و یا مرشدی آشنا شود.
    یک روز هم‌چنان که دعا می‌کرد، "ندایی" به او گفت به‌جایی برود.
    در آن‌ جا مردی را خواهد دید که راه "حقیقت و خداوند" را نشانش ‌خواهد داد.
    مرد وقتی این ندا را شنید، بی‌اندازه "مسرور شد" و به ‌جایی که به او گفته شده بود، رفت.
    در آن ‌جا با دیدن مردی "ساده، متواضع و فقیر" با لباس‌‌های مندرس و پاهایی خاک‌ آلود، "متعجب" شد.
    مرد آن اطراف را کاملاً نگاه کرد اما کس دیگری را ندید.
    بنابراین به مرد فقیر رو کرد و گفت:
    "روز شما به ‌خیر"
    مرد فقیر به ‌آرامی پاسخ داد:
    "هیچ‌وقت روز شری نداشته‌ام."
    پس مرد فاضل گفت:
    "خداوند تو را خوشبخت کند."
    مرد فقیر پاسخ داد:
    "هیچ‌گاه بدبخت نبوده‌ام."
    تعجب مرد فاضل بیش‌‌تر شد:
    "همیشه خوشحال باشید."
    مرد فقیر پاسخ داد:
    "هیچ‌گاه غمگین نبوده‌ام."
    مرد فاضل گفت: "هیچ سر درنمی‌آورم."
    خواهش می‌کنم بیش‌تر به من توضیح دهید."
    مرد فقیر گفت:
    " با خوشحالی این‌کار را می‌کنم.
    تو روزی خیر را برایم آرزو کردی! درحالی‌که من هرگز "روز شری" نداشته‌ام، زیرا در همه‌حال، خدا را "ستایش" می‌کنم.
    اگر باران ببارد یا برف، اگر هوا خوب باشد یا بد، من هم‌چنان خدا را "می‌پرستم."
    اگر تحقیر شوم و هیچ انسانی دوستم نباشد، باز خدا را ستایش می‌کنم و از او "یاری" می‌خواهم بنابراین هیچ‌گاه روز شری نداشته‌ام.
    تو برایم خوشبختی آرزو کردی در حالی‌که من هیچ‌وقت بدبخت نبوده‌ام زیرا همیشه به درگاه خداوند "متوسل" بوده‌ام و می‌دانم هرگاه که خدا چیزی بر من نازل کند، آن بهترین است و با خوشحالی هر آن‌چه را برایم پیش‌بیاید، می‌پذیرم.
    "سلامت یا بیماری، سعادت یا دشمنی، خوشی یا غم، همه‌ هدیه‌هایی از سوی خداوند هستند."
    * تو برایم خوشحالی آرزو کردی، در حالی‌که من هیچ‌گاه غمگین نبوده‌ام زیرا "عمیق‌ترین آرزوی قلبی من،" زندگی‌کردن بنا بر "خواست و اراده‌ی خداوند" است.*
     
  5. Ghazalhe.Sh

    Ghazalhe.Sh کاربر فعال عضو انجمن

    778
    3,355
    امتیاز:
    471
    تاریخ عضویت:
    ‏29/6/17
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    شكر خدا دعاى بارون
    محل سکونت:
    زير سايه ى خدا
    تلنگر
    رجبعلی خیاط مستاجری داشت.که زن وشوهربودندبا ۲۰ ریال اجاره بعدازچندوقت این زن وشوهرصاحب فرزندشدن رجبعلی به دیدنشون رفت و به مرد گفت:
    چون فرزند دار شدی خرجت بالاتر رفته، از این ماه به جای ۲۰ ریال ۱۸ ریال اجاره بده، ۲ ریالشم واسه فرزندت خرج کن، این ۲۰ریال رو هم بگیر
    اجاره ی ماه گذشته ایه که بهم دادی، هدیه ی من باشه برای قدم نوزادت ”
    تو دوره زمونه الان کرایه هارو با فرزنددار شدن مردم بالا میبرن
     
  6. Ghazalhe.Sh

    Ghazalhe.Sh کاربر فعال عضو انجمن

    778
    3,355
    امتیاز:
    471
    تاریخ عضویت:
    ‏29/6/17
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    شكر خدا دعاى بارون
    محل سکونت:
    زير سايه ى خدا
    "یک داستان واقعی"
    قاضی اجرای احکام تعریف میکرد:
    در تبریز بودم یک خانمی حین گذر از خیابان در اثر تصادف با یک پیکان راهی بیمارستان شد
    راننده پیکان، ماشینش را فروخت و خرج هزینه بیمارستان کرد.
    اما متاسفانه آن بانو فوت کرد
    اولیای دم متوفی، چند پسر و دختر بودند که مرتب به اجرای احکام مراجعه می کردند و پیگیر پرونده بودند تا دیه بگیرند ضارب به دلیل نداشتن دیه در زندان بود.
    من اولیای دم را که همگی فرهنگی بودند از وضعیت زندان آگاه کردم.
    یکی از اولیای دم مطلبی گفت که خیلی آموزنده بود.
    او گفت:
    چون راننده بخاطر مادر ما تنها دارایی اش را که یک پیکان بود را فروخت و به حساب ما واریز کرده است، ما می خواهیم با گرفتن دیه از بیمه برای او منزلی تهیه کنیم و به او زندگی بدهیم تا روح مادرمان از عملکرد ما خشنود شود
    * بیایید مهربانی را ترویج کنیم *
     
  7. Ghazalhe.Sh

    Ghazalhe.Sh کاربر فعال عضو انجمن

    778
    3,355
    امتیاز:
    471
    تاریخ عضویت:
    ‏29/6/17
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    شكر خدا دعاى بارون
    محل سکونت:
    زير سايه ى خدا
    گویند قبل از انقلاب مردی در شهر خوی بود که به او ترمان (terman) می‌گفتند. او بسیار شیرین‌عقل بود و گاهی سخنان حکیمانه‌ی عجیبی می‌گفت
    مرحوم پدرم نقل می‌کرد، در سال 1345 برای آزمون استخدامی معلمی از خوی قصد سفر به تبریز را داشتم.
    ساعت 10 صبح گاراژ گیتیِ خوی رفتم و بلیط گرفتم. از پشت اتوبوسی دود سیگاری دیدم، نزدیک رفتم دیدم، ترمان زیرش کارتُنی گذاشته و سیگاری دود می‌کند. یک اسکناس 5 تومانی نیت کردم به او بدهم. او از کسی بدون دلیل پول نمی‌گرفت. باید دنبال دلیلی می‌گشتم تا این پول را از من بگیرد. گفتم: «ترمان، این 5 تومان را بگیر به حساب من ناهاری بخور و دعا کن من در آزمون استخدامی قبول شوم.» ترمان از من پرسید: «ساعت چند است؟» گفتم: «نزدیک 10.» گفت: «ببر نیازی نیست.» خیلی تعجب کردم که این سوال چه ربطی به پیشنهاد من داشت؟ پرسیدم: «ترمان، مگر ناهار دعوتی؟» گفت: «نه. من پول ناهارم را نزدیک ظهر می‌گیرم. الان تازه صبحانه خورده‌ام. اگر الان این پول را از تو بگیرم یا گم می‌کنم یا خرج کرده و ناهار گرسنه می‌مانم. من بارها خودم را آزموده‌ام؛ خداوند پول ناهار مرا بعد اذان ظهر می‌دهد.» واقعا متحیر شدم. رفتم و عصر برگشتم و دنبال ترمان بودم. ترمان را پیدا کردم. پرسیدم: «ناهار کجا خوردی؟» گفت: «بعد اذان ظهر اتوبوس تهران رسید. جوانی از من آتش خواست سیگاری روشن کند. روشن کردم مهرم به دلش نشست و خندید، خندیدم و با هم دوست شدیم و مرا برای ناهار به آبگوشتی دعوت کرد.» ترمانِ دیوانه٬ برای پول ناهارش نمی‌ترسید، اما بسیاری از ما چنان از آینده می‌ترسیم و وحشت داریم که انگار در آینده دنیا نابود خواهد شد؛ جمع کردن مال زیاد و آرزوهای طولانی و دراز داریم.
     
  8. Ghazalhe.Sh

    Ghazalhe.Sh کاربر فعال عضو انجمن

    778
    3,355
    امتیاز:
    471
    تاریخ عضویت:
    ‏29/6/17
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    شكر خدا دعاى بارون
    محل سکونت:
    زير سايه ى خدا
    این داستان را بخوانید تا تاثیر رفتار با کودکان را درک کنید...
    یک روز سرد، صبح سرد در سرمای شدید "مونیخ آلمان" من کودکی هشت ساله بودم لباس هایم هم آنقدر گرم نبود که بتوانم تحمل کنم خانه مان هم که یک "اتاق کوچک" بود من، خواهر، برادر و مادرم زندگی میکردیم.
    من برادر بزرگتر بودم مادرم از "سرطان سـ*ـینه" رنج میبرد تا اینکه آنروز صبح نفس کشیدنش کم شد، اشک در چشمانش جمع شد نمیدانست با ما چه کند سه کودک زیر ۹ سال که نه "پدر" دارند "نه فامیل" و "مادرشان" هم اکنون "رو به مرگ" است.
    دم گوشم به من چیزی گفت؛ او گفت که تو باید از برادر و خواهرت "مراقبت کنی!"
    من که "هشت سال" بیشتر نداشتم، قطره اشکم ریخت روی صورت مادرم سریع بلند شدم تا پزشکی بیاورم نزدیک ترین درمانگاه به خانه ما درمانگاهی بود که پزشکانش یهودی بودند رفتم "التماسشان کردم."
    میخندیدند و میگفتند به پدرت بگو بیاید تا یک پزشک با خود ببرد...
    آنقدر "التماس" کردم، آنقدر "گریه" کردم که تمام صورتم قرمز بود اما هیچکس "دلش برای من نسوخت" چند دارو که نمیدانستم چه هستند از آن جا "دزدیدم و دویدم."
    آنها هم دنبال من دویدند وقتی رسیدم به خانه برادرم و خواهرم گریه میکردند "دستانم لرزید" و برادر کوچک گفت آدُلف، "مادر نفس نمیکشد."
    شل شدم دارو ها افتاد.
    "آرام آرام" به سمتش رفتم وقتی صورت نازنینش را لمس کردم آنقدر سرد شده بود که دیگر کار از کار گذشته بود.
    یهودیان وارد خانه شدند و مرا به زندان کودکان بردند آنقدر مرا زدند که دیگر "خون" بالا میاوردم،
    وقتی بعد چند روز آزاد شدم دیدم خواهر و برادر کوچکم "نزد همسایه" ما بودند و همسایه، مادرم را خاک کرده بود دیگر هیچ چیز برای "از دست دادن" نداشتم کارم شب و روز درس خواندن و گدایی کردن بود چه زمستان چه بهار چه…
    وقتی "رهبر آلمان" شدم، اولین جایی را که با "خاک" یکسان کردم همان "درمانگاه مونیخ" بود سنشان بالا رفته بود و مرا نمیشناختند...
    اما هم اکنون من رهبر کشور آلمان بودم التماسم میکردند دستور دادم زمین را بکنند و هر ۶ نفر را درون چاله با "دست و پای بسته" بیاندازند و چاله را پر کنند.
    تمنا میکردند و میگفتند؛ ما زن و بچه داریم آنقدر بالای چاله پر شده ماندم تا درون خاک نفسشان بریده شود.
    ادُلف هیتلر
     
  9. Ghazalhe.Sh

    Ghazalhe.Sh کاربر فعال عضو انجمن

    778
    3,355
    امتیاز:
    471
    تاریخ عضویت:
    ‏29/6/17
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    شكر خدا دعاى بارون
    محل سکونت:
    زير سايه ى خدا
    مجلس میهمانی بود.
    پیر مرد از جایش برخاست تا به بیرون برود اما وقتی که بلند شد، عصای خویش را بر عکس بر زمین نهاد و چون دسته عصا بر زمین بود، تعادل کامل نداشت.
    دیگران فکر کردند که او چون پیر شده، دیگر حواس خویش را از دست داده و متوجه نیست که عصایش را بر عکس بر زمین نهاده؛ به همین دلیل با حالتی که خالی از تمسخر نبود به وی گفتند:
    پس چرا عصایت را بر عکس گرفته ای؟
    پیرمرد آرام و متین پاسخ داد:
    زیرا انتهایش خاکی است؛ می خواهم فرش خانه تان خاکی نشود.
    مواظب قضاوت هایمان باشیم.
     
  10. Ghazalhe.Sh

    Ghazalhe.Sh کاربر فعال عضو انجمن

    778
    3,355
    امتیاز:
    471
    تاریخ عضویت:
    ‏29/6/17
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    شكر خدا دعاى بارون
    محل سکونت:
    زير سايه ى خدا
    "صوفی بزرگ،" بایزید درباره "آگاهی" با شاگردانش سخن میگفت و آنها پرسیدند:
    «آگاهی چیست که همیشه درباره اش صحبت میکنید؟»
    روزی آنها را به کنار "رودی" برد.
    در دو طرف رود تپه ای بود.
    گفت:
    «گذرگاه چوبی طویلی درست میکنیم، تنها به عرض یک پا، از این طرف به طرف دیگر، شما بر روی آن راه میروید. آنگاه میفهمید آگاهی چیست.»
    شاگردان گفتند:
    ولی ما "تمام زندگیمان" راه رفته ایم و هرگز نفهمیده ایم آگاهی چیست...
    پل برپا شد، بسیاری از شاگردان ترسیدند و گفتند:
    ما نمیتوانیم "راه برویم."
    روی چوبی به عرض فقط یک پا؟
    بایزید پاسخ داد:
    اما برای راه رفتن به چه پهنایی احتیاج دارید؟ وقتی بر روی زمین راه میروید میتوانید روی "نواری به عرض یک پا" راه بروید.
    چرا؟!
    چرا نمیتوانید روی باریکه ای به همین عرض که بین دو تپه آویخته شده راه بروید؟!
    تعداد کمی سعی کردند.
    تنها دو یا سه قدم برداشتند و بازگشتند و گفتند:
    «خطرناک است.»
    سپس بایزید از روی "باریکه" رد شد و معدود افرادی به "دنبالش" روان شدند و به طرف دیگر رسیدند.
    آنان که از باریکه رد شده بودند به پای بایزید افتادند و گفتند:
    استاد، اکنون میدانیم آگاهی چیست...
    "خطر" آنچنان بزرگ بود که نمیتوانستیم "بدون توجه" رد شویم.
    لازم بود هوشیار باشیم.
    "یک لحظه غفلت" میتوانست به قیمت زندگی ما تمام شود، پس باید "هوشیار" می ماندیم.
    "در بعضی لحظات کمیاب و بسیار خطرناک شما آگاه میشوید."
    آگاهی یعنی شدت بسیار، چنان شدتی از "بیداری" که هیچ فکری رخنه نکند.
    "شما آگاهید" اما هیچ فکری در سر ندارید. "امتحانش" کنید، هر جایی می توانید امتحانش کنید.
    در "مسیری راه بروید" اما چنان که گویی هر لحظه با خطر روبرو میشوید، و خطر واقعا وجود دارد، زیرا هر لحظه ممکن است بمیرید.
    اگر "درکتان" کمی بیشتر شود درخواهید یافت آگاه بودن "غیر ممکن" نیست.
    * اگر ببینید که هر لحظه ممکن است بمیرید، در آن صورت دیگر نمیتوانید مانند یک مـسـ*ـت زندگی کنید.*