نگاه دانلود :

تبلیغات

سفارش تبلیغات

رمان معاون (جلد دوم شانزده سال فکر سیاه) | NAVA-K کاربر انجمن نگاه دانلود

شروع موضوع توسط NAVA-K ‏21/8/17 در انجمن رمان های در حال انتظار

نظرتون راجع به جلد اول این رمان چی بود؟

  1. عالی بود

  2. خوب بود

  3. بد نبود

  4. مزخرف بود

  5. نخوندم

فعال بودن نظرسنجی چندگانه
Results are only viewable after voting.
  1. NAVA-K

    NAVA-K منتقد انجمن منتقد انجمن

    1,149
    27,074
    امتیاز:
    816
    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/17
    محل سکونت:
    زمین
    نام

    مهمان گرامی برای مشاهده لینک عضو یا وارد شوید برای دیدن لینک و دانلود وارد ویاعضو شوید!

    : معاون (جلد دوم

    مهمان گرامی برای مشاهده لینک عضو یا وارد شوید برای دیدن لینک و دانلود وارد ویاعضو شوید!

    شانزده سال فکر سیاه)

    نام نویسنده: NAVA-K کاربر انجمن نگاه دانلود

    ژانر: پلیسی/جنایی/عاشقانه


    نام ناظر: NAZ-BANOW


    خلاصه:

    مهمان گرامی برای مشاهده لینک عضو یا وارد شوید برای دیدن لینک و دانلود وارد ویاعضو شوید!

    در ادامه کار های یکتا(آرشیدا) شروع میشه، حدود سه سال بعد از فرار مخفیانه یکتا، جایی که او فکر میکنه دارد انتقامش را میگیرد و به مسیر و فکر شانزده ساله اش پایان ولی با...

    [​IMG]


    خلاصه جلد اول:
    یکتا بخاطر مشکلاتی که در کودکی‌اش داشت، درگیر گروهک خاصی می‌شه. وقتی 20 ساله می‌شه، بچه‌هایی رو به کمک برادر ناتنی‌اش پیدا می‌کنه که مشکلاتشون مثل مشکلات خودش بود. با کمک آنها از پایه شروع می‌کنه و سعی می‌کنه جلوی پخش مواد، کارهای خلاف مثل دزدی‌ها یا باج گیری رو بگیره. در همین حین با خانواده مهیاد آشنا می‌شه. یکتا که مسبب همه مشکلاتش رو پدر مهیاد می‌دونسته، سعی می‌کنه به مهیاد نزدیک بشه تا اطلاعاتی رو هم از نیروهای پلیس بگیره و هم از خلیل پدر مهیاد ولی در این بین مشکل قلبی مادر مهیاد عود می‌کنه و در بیمارستان بستری می‌شه، یکتا که به مادر مهیاد علاقه خاصی داشته و وقتی متوجه میشه که زمان زیادی برای مادر مهیاد نمانده، پیشنهاد مشهد رو میده. همه حاضر می‌شوند تا عازم مشهد بشوند ولی در مشهد قلب مادر می‌گیره و فوت می‌کنه. یکتا که خودش رو مقصر می دونسته و معتقد بوده که اگر این پیشنهاد رو نمی‌داد، مادر بیشتر می‌تونست زنده بمونه، پا روی علاقه اش به مهیاد می‌زاره و به دبی می‌ره تا وارد اون گروهکی بشه که مدت ها بوده که درگیرش شده. جلد دوم بعد از عضویت یکتا در گروه است.

    #تمامی اسم‌های فریما، یکتا، آرشیدا، آرتمیس و... متعلق به یک نفر است.
     
    آخرین ویرایش توسط یکی از مدیران: ‏5/7/18
    Saeedeh.br, Bi neshoOn, saideh_afsar و 65 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  2. NAZ-BANOW

    NAZ-BANOW مدیر بازنشسته مدیر بازنشسته

    916
    22,519
    امتیاز:
    671
    تاریخ عضویت:
    ‏11/12/16
    شغل :
    {دیپلم معماری
    محل سکونت:
    تبریز
    [​IMG]
    نویسنده ی گرامی، ضمن خوش آمد گویی به شما؛ سپاس از اعتماد و انتشار اثر خود در انجمن وزین نگاه دانلود .

    خواهشمند است قبل از آغار به کار نگارش، قوانین زیر را با دقت مطالعه نمایید:

    مهمان گرامی برای مشاهده لینک عضو یا وارد شوید برای دیدن لینک و دانلود وارد ویاعضو شوید!


    دقت به این نکات و رعایت تمامی این موارد الزامی ست؛ چرا که علاوه بر حفظ نظم و انسجام انجمن، تمامی ابهامات شما ( چگونگی داشتن جلد، به نقد گذاشتن رمـان، تگ گرفتن، ویرایش، پایان کار و سایر مسائل مربوط به رمـان ) رفع خواهد شد. با این حال می توانید پرسش ها، درخواست ها و مشکلات خود را در

    مهمان گرامی برای مشاهده لینک عضو یا وارد شوید برای دیدن لینک و دانلود وارد ویاعضو شوید!

    عنوان نمایید.

    پیروز و برقرار باشید.
    گروه کتاب نگاه دانلود
     
    آخرین ویرایش توسط یکی از مدیران: ‏22/2/18
    Bi neshoOn, Faezeh.abdi, zahra.kh و 23 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  3. NAVA-K

    NAVA-K منتقد انجمن منتقد انجمن

    1,149
    27,074
    امتیاز:
    816
    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/17
    محل سکونت:
    زمین
    مقدمه
    لعنت به روزای بدون تو، لعنت به هر چی از تو خاطره است!
    لعنت به حس و حال عاشقی، که این‌جوری من رو شکست!
    "بخشی از آهنگ لعنت به روزای بدون تو از سام کوشیار"

    *لعنت به تو و روزگار که کمر به نابودی من بستید.
    ***
    "سه سال بعد"
    ((دبی-نه و نیم صبح-شرکت بزرگ شاهرخ فروزان-اتاق معاون شرکت))
    کاغذهایی که شاهرخ بهش داده بود را طبق موضوعاتش دسته بندی می‌کرد که در اتاقش را زدند.
    تحکم را زمینه صدای نازک و لطیفش کرد و گفت: بفرمایید.
    کاغذهای مربوط به محموله جدید را زیر برگه‌های شرکت پنهان کرد. خلیل با لبخند مضحکی وارد اتاق شد.
    خلیل با لبخند مسخره‌ای گفت: سلام عزیزم.
    -سلام خلیل خان.
    لبخندی مصنوعی را مهمان لبانش کرد، به صندلی‌های رو به روی میزش اشاره کرد و گفت: بفرمایید.
    این روزها را با موجودی دو رو که چهره جذابش براش کریه بود، می‌گذراند.
    خلیل صمیمانه گفت: اوه! خانش چیه دیگه، بهم بگو خلیل گلم.
    مثل همیشه کلافه گفت: می‌شه دست از این الفاظ بی معنیتون بردارید؟
    -اوه! آرتمیس جان بس کن دیگه، چند بار باید بهت بگم دوسِت دارم؟ بابا من می‌خوامت، الان اومدم بهت بگم شب یه مهمونی دارم دوست دارم تو هم درکنارم باشی.
    با کمی مکث لبخند موذیانه‌ای زد و ادامه داد: عزیزم بیا شب باهم باشیم!
    دیگه صبرش لبریز شد؛ به طور دقیق از وقتی که خودش را به شاهرخ نزدیک کرد و استعدادهایش که از یک مرد یاد گرفته بود را نشان داد، خلیل بارها خودش را عاشق دل خسته‌اش معرفی کرده بود.
    حتی با خودش نمی‌گفت این دختر جوان را قربانی منافعم نکنه!
    آرتمیس که نام خاک خورده‌اش یکتا بود، از سر جایش بلند شد و روی میز خم شد؛ لبخندی زد که از نظر خودش پوزخند بود، ولی از نیش باز خلیل باید یه چیز دیگه‌ای را برداشت می‌کرد.
    با لحن نازکی گفت:خلیل خان، برای بارآخر بهت اخطار می‌دم!
    مشتش را روی میز کوبید و با صدایی که خشم درِش مشهود بود، گفت:تو جای پدربزرگم سن داری، بعد بهم پیشنهاد می‌دی؟ راجع به من چی فک کردی؟ می‌آم با توی پیر باشم؟ برای من بیرون ریختند، زرنگ‌تر از تو هم بودند. حالا هم یا از اینجا گم می‌شی و پیدات نمی‌شه یا اینکه با شاهرخ طرفی، در ضمن آرتمیس مرده، فعلا من فریما هستم.
    اخمی کرد و گفت: تو به من مدیونی.
    -جدی؟ هرچه قدر باشه بهاش رو می‌دم، ولی بهاش اینی که تو می‌گی نیست، حالا هم بیرون!
    بی حرف بلند شد و سمت در رفت؛ لحظه آخر به سمتش برگشت و گفت: بالاخره رام می‌شی، اون روز همدیگه رو می‌بینیم.
    نگذاشت عصبانیتش اوج بگیره تا مبادا چیزی از نقشه چندین و چند ساله‌اش بر فنا بره.
    سرجایش نشست و دوباره شروع به خواندن کرد، به سختی تمرکز کرده بود که دوباره در زدند.
    پوفی کرد و اجازه ورود داد: بفرمایید.
    منشی در رو باز کرد و به عربی گفت: سلام خسته نباشید، آقای مهندس باهاتون کار دارند.
    -سلامت باشی! باشه، شما بفرمایید منم میام.
    -چشم.
    کاغذای مربوط به پرونده رو داخل گاو صندوق زیر سرامیکِ زیر پایش گذاشت؛ از اتاق خارج شد و به سمت دفتر شاهرخ، رئیس شرکت راه افتاد. جلوی در قهوه‌ای اتاقش ایستاد، اول دستی به موهای طلایی رنگ مصنوعی‌اش کشید و مرتبشان کرد، بعد در زد و داخل شد.
    شاهرخ پشت به در رو به روی پنجره نشسته بود که با وارد شدن او برگشت.
    -سلام.
    -سلام فریما، بیا بشین.
    روی صندلی کنار میزش که اشاره کرده بود، نشست؛ نزدیک‌ترین صندلی به شاهرخ همان بود!
    با چشمای عسلی رنگش در چشم‌های او نگاه کرد و گفت: می‌دونی که من اهل مقدمه چینی نیستم!
    مکث طولانی کرد و ادامه داد: ببین فریما تا حالا خیلی از کارارو باهم انجام دادیم، تو اعتماد من رو کاملا جلب کردی، تو استعداد های نایاب داری که حیفه سرِ خورده‌کاری‌ها بی‌استفاده بمونه! فقط چند تا چیز مونده یاد بگیری و بعد از اون می‌تونی جای منو پر کنی.
    -این چه حرفیه شاهرخ؟ تو هنوز سی و خرده‌ای سالته و کلی راه در پیش داری.
    با کلافگی دستی لایه موهاش کشید و گفت: نمی‌دونم حس خوبی ندارم، انگار قراره بعد از مدت‌ها توی دام بیوفتم، یه جانشین داشته باشم بهتره.
    آهی کشید و گفت: کاش بابام بود.
    دم و دستگاه همه‌ی باند همش برای فریدون فروزان بود که با اعدامش، پسرش آن را دوباره سر پا کرد.
    شاهرخ حس ششم قوی در رابـ ـطه با کارش داشت، ولی نمی‌دانست که آن دامی که ازش حرف می‌زند، توسط نزدیک‌ترین کسش طراحی شده بود. با سپردن آخرین کارحِرفه‌ی خودش به فریما یا همان آرتمیس، سند مرگش را امضا می‌کرد. شاهرخ احساس اطمینان را به فریما داشت و از او همیشه حمایت می‌کرد.
    فریما حواسش را جمع صحبت‌های شاهرخ کرد و گفت: حالا چه کاری از دست من برمی‌یاد؟
     
    آخرین ویرایش: ‏13/3/18
    Saeedeh.br, Faezeh.abdi, Mobina48 و 82 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  4. NAVA-K

    NAVA-K منتقد انجمن منتقد انجمن

    1,149
    27,074
    امتیاز:
    816
    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/17
    محل سکونت:
    زمین
    -باید بری پاتوق و چند نفر رو بیاری، بقیه چیزا هم توی این کاغذها نوشته شده.
    یه پوشه قرمز رنگ را در دست راستش گذاشت.
    -همه کارایی که باید امروز انجام شه برای یه ماه دیگه‌ست، تازه برای انجامشون دیر هم شده! باید عجله کرد! ببین با این کارت می‌تونی جای من رو بگیری و خیالم رو راحت کنی.
    به پوشه توی دستش نگاه کرد و گفت: همه تلاشمو می‌کنم.
    شاهرخ خندید و گفت: که جای منو بگیری؟
    نگاهش را به سمت شاهرخ چرخاند و با لحن شیطون ساختگی گفت: نخیر که اعتماد بعضی‌ها کاملا جلب بشه، بلکه رو سفید بشند.
    شاید همین شیطنت ساختگی‌اش باعث نرم شدن شاهرخ شده بود، وگرنه شاید مدت ها در آن پست بی‌ارزش منشی گری شرکت او باقی می ماند.
    -باشه خانوم خانوما، بهتره بری داره دیر میشه.
    -باشه، خدافظ.
    فورا بلند شد و از شرکت بیرون زد. ترجیح می‌داد اول برای گزینش افرادی که شاهرخ درباره‌شان بهش گفته بود برود، بعد اگر فراموش نکرده بود پوشه را مطالعه کند. سوار ماشینش که یکی از ماشین‌های رنج متوسط دبی بود، شد. این ماشین را بعد از شش ماه اشتغالش در شرکت شاهرخ، از طرف او هدیه گرفته بود. زیاد با مدل های مختلف آشنایی نداشت.
    به سمت خارج از شهر روند؛ پاتوقی که افراد گزینش می‌شدند بیرون از شهر بود، یه گاراژ که تازه واردها را گروه بندی می‌کردند؛ افرادی که برای کشتن انتخاب می شدن یا برای کار های خورده پای دیگه! از این کار متنفر بود، ولی ناچار بود برای جون هزاران نفر، چندین نفر را قربانی کند!
    بعد از دوساعت رانندگی به گاراژی که در ظاهر برای ماشین ها بود رسید؛ همان بیرون از گاراژ، لا به لای
    درخت‌های خشک شده ماشین را پارک کرد.
    دو نفر با کت و شلوار مشکی و بی سیم دم در وایساده بودند که با دیدن او فوری در رو باز کردند؛ هردوشان را می‌شناخت، از آدمای شاهرخ بودند که برخوردهای زیادی را با معاون شاهرخ، فریما داشتند.
    داخل گاراژ شد؛ یک میز با یک لب تاب که تقریبا وسط گاراژ بود، با تعداد زیادی بادیگارد و چند نفر که برای گزینش آمده بودند تا برای شاهرخ کار کنند.
    دستی لای موهای مصنوعی طلایی‌اش که تا بالای کمرش بود می‌برد تا بیشتر بخش بشند، معتقد بود باعث می‌شود تا بقیه ازش حساب ببرند. دستش را داخل جیب شلوار لی راسته طوسی پرنگش برد تا جدیت را قالب رفتارش کند. مسیر در ورودی و میز را طی کرد و پشت میز نشست؛ لیست داوطلب ها را دستش گرفت و یکی یکی اسم‌ها را توی دلش خواند.
    عبدالله سمت چپ میزش ایستاد، او یکی از قابل اعتماد ترین افراد شاهرخ بود.
    عبدالله به عربی گفت: شروع نمی‌کنید؟
    جوابش را به عربی داد : ساکت باش! سه تا سه تا بیارشون.
    نگاهی با اکراه به سر براق عبدالله انداخت، ترسناک بود، ولی فقط برای تازه واردها! او دیگر به اسلحه، عینک، کت و شلوار رسمی و قیافه های بی روح‌شان عادت کرده بود. گاهی دلش برای چهره ی خندان برادرش تنگ می شد؛ هر شب چشمان مشکی او، پشت نگاهش نقش می بستند.
    جمع داوطلب‌ها خیلی از میز او دور بودند و این به خاطر مساحت زیاد گاراژ بود، به خاطر همین مساحت صدای آن‌ها را نمی‌شنیدند؛ گرچه بیشترشان ایرانی بودند و غیر قانونی به دبی آوردندشان!

    هر کس را که می‌آوردند اول هویتشان را چک می‌کرد؛ البته همه اینکارها را با برنامه‌هایی که خودش داشت انجام می‌داد تا نه به مشکلی بر بخورد و نه اطلاعاتی روی سیستم ها بماند! بعد از آن ویژگی فیزیکی و انگیزه‌شان را مقایسه می‌کرد. شاید از این نظر داشت به شاهرخ کمک می کرد، اما در باطن ماجرا قصد او بدست آوردن آخرین مدرک بود؛ مدرکی که آخرین کار محتاطانه شاهرخ را بر ملا می کرد و علاوه بر آن، گواه بر این می داد که او قاتل خانواده اش است.
     
    آخرین ویرایش: ‏21/4/18
    Saeedeh.br, Faezeh.abdi, Mobina48 و 66 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  5. NAVA-K

    NAVA-K منتقد انجمن منتقد انجمن

    1,149
    27,074
    امتیاز:
    816
    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/17
    محل سکونت:
    زمین
    تا غروب مشغول تفکیک افراد شد؛ بیست و هفت نفر را دیده بود، بیوگرافی‌هایشان را چک کرده بود و از بینشون پنج نفر را انتخاب کرده بود.
    عبدالله با لحن خشکی رو به او گفت: یه گروه دیگه موندند.
    -بیارشون دیگه.
    طی زمانی که عبدالله رفت و آمدش طول می‌کشید در افکارش غرق شده بود؛ نیروهای پلیس هر سال قصد نفوذ و وارد شدن به این باند خاص را داشتند، ولی امسال یک افسر خاص بین سه نفری که فرستاده بودند، وجود داشت؛ کسی که او با دیدنش ضربان قلبش نامنظم می‌شد!
    اینبار بر خلاف دفعات دیگر تصمیم داشت که یکی از افراد زبده را برای رد و بدل کردن اطلاعاتش به سرهنگ ها مسئول پرونده، بپذیرد و از طریق او کارش را پیش ببرد.
    امسال، میان افسران، کسی بین‌شان بود که سه سالی بود قلبش برای او می‌تپید، ولی با فرارش همه معادلات ذهن و قلبش بهم خورد!
    سه نفری که روی صندلی نشستند برای فریما آشنا بودند؛ چهره‌ای آشناتر بین آن سه، چشمش را گرفت، ضربان قلبش ضرب گرفت.
    بعد از سه سال؟ بعد از سه سال ملاقاتشان در یک مکان نامناسب؟ حالا که فریما داشت فراموش می‌کرد؟
    قلب فریما بلند فریاد کشید که دلش برای عشق به مهیاد تنگ شده، ولی ذهنش فریاد کشید که او برایت ممنوعه است! شاید اگر قصد و غرض او را می فهمید، علاوه بر نفرتش، شخصیتش را خُرد می کرد.
    چه عذاب آور بود تضاد میان قلب و مغز! تضاد میان دل و ذهن!
    فریما شروع کرد به تلقین؛ به خودش قالب می‌کرد که دیگر فراموشش کرده و دوسش ندارد! ولی خودش هم از اعماق قلبش می‌دانست که اشتباه می‌کند.
    فکرش را جمع کرد و معطوف دو نفر دیگر کرد، یقین پیدا کرد پلیس هیچ‌گاه ناامید نمی‌شود و هنوز افسران زبده‌اش را می‌فرستد.
    جدیت و تحکم را زمینه صدایش کرد و گفت: تو برو با بقیه وسایل رو جمع کن، من این سه تا رو چک می‌کنم بعد میام.
    -آخه...
    -برو تا به رئیس نگفتم.
    -چشم.
    عبدالله به سمت در ورودی گاراژ رفت. هر سه را می‌شناخت و نیاز به چک کردن نبود؛ سنگینی چشمان متعجب مهیاد اذیتش می‌کرد، زیر لب با خود گفت: کاش فقط وانمود کنه تا عملیاتشون خوب پیش بره! حداقل پیش همکارهای خودت.
    نگاهش را از روی لیست رد شد.
    نام: اسماعیل حاتمی، شهرت: معروف به اسی (سروان مطهری)
    نام :سعید اصغری، شهرت: معروف به سعید بی کله (سرگرد سعادت، مهیاد)
    و در نهایت: ابراهیم مومن آبادی، شهرت: معروف به ابی پنجه زره (ستوان مطهری)
    شهرت‌هایشان برای فریما جالب بود.
    فریما رو به اسی عربی گفت: اسمت چیه؟
    اسی با چشمانش را گرد کرد و گفت: جون؟ خانوم ما عربی حالیمون نی، انا فارسی! انا ایرانی!
    عربی می‌دانست، ولی به عنوان یک سروانی که خوزستانی بود، می‌دانست نه به عنوان یک لات علافِ بی سواد!
    فریما سعی کرد بی تفاوت باشد، گفت:چه جالب منم ایرانیم! خوب برای چی به این اسما شهرت پیدا کردید؟
    اسی با لحن لاتی پاسخ داد: خب من مخفف اسممه، اسماعیل.
    مهیاد نگاه متعجبش را به فریما دوخت، خیلی سعی کرد تا تعجبش را مهار کند، ولی هنوز هم در چشمان مبهوتش، تعجب بیداد می‌کرد.
    فریما رو کرد به مهیاد و سوالی نگاهش کرد.
    مهیاد خودش را جمع کرد و گفت: عصبانی‌ام که بکنن با کله می‌رم تو صورتشون!
    دیگری هم بادی به غبغبش انداخت و گفت: پنجه هام قویه!
    -که اینطور، ولی ما فقط به یه نفر دیگه نیاز داریم، سعید اصغری با ما می‌یاد و بقیه تون به سلامت!
    سعید که همان مهیاد بود، به تازگی جرئت خودش را به دست آورده بود و گفت: ولی باید رفیقام با من باشند.
    فریما بلند شد و به سمتشان رفت. سعید یا همون عشق کهنه شده‌‌اش، وسط نشسته بود. ابراهیم سمت راستش و اسماعیل سمت چپش!
    بین صندلی اسماعیل و سعید ایستاد؛ دستش را روی صندلی اسماعیل گذاشت، خم شد و در گوشش با صدای آرامی گفت: بهتره خودت همکاراتون رو راضی کنی، وگرنه سرتون رو به باد می‌دید سروان مطهری.
    به وضوح دید که رنگش پرید، کمرش را راست کرد و رو به ابراهیم ادامه داد: درست نمی‌گم آقای برادر؟
    رو به روی ابراهیم ایستاد و آرام گفت: دلت که نمی‌خواد برادرت کشته بشه؟ می‌خوای؟
    منتظر جوابش نماند و صندلی سعید هم دور زد، کنارش ایستاد و داد زد: عبدالله.
    تکان خفیف مهیاد را حس کرد.
    سریع به سمتشان آمد: بله خانوم؟
    -این رو می‌بریم بقیه شونم به سلامت.
    فریما با پوزخند به سعید نگاه کرد و گفت: بهش یاد بده که اینجا کجاست و چی کار می کنند.
    نگاه رد و بدل شده بین سعید و ابراهیم را دید.
    -چشم.
    خسته از آنجا بیرون زد و به سمت خونه راند. اوضاع روحش خوب نبود. گوشی‌اش زنگ خورد، شاهرخ بود.
    -جانم؟
    -سلام خانوم خانوما، چی کار کردی؟

    -سلام، شیش نفرشون رو انتخاب کردم.
     
    آخرین ویرایش: ‏21/4/18
    Saeedeh.br, Bi neshoOn, Faezeh.abdi و 68 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  6. NAVA-K

    NAVA-K منتقد انجمن منتقد انجمن

    1,149
    27,074
    امتیاز:
    816
    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/17
    محل سکونت:
    زمین
    شاهرخ بهت زده و آرام گفت: ازسی نفر شیش نفر فقط؟!
    فریما با لحن مضحکی گفت: خب آره! همینا خوب بودند.
    -خیلی خب، دو تاشو بردار برای خودت، یکی بادیگارد یکی دیگه راننده ات، بقیه رو هم واسه یه محموله نگه دار.
    -من بادیگارد نمی‌خوام.
    -رو حرف من حرف نزن، میگم بگو چشم بگو چشم دیگه!
    چشمانش را در حدقه چرخاند و گفت: چشم.
    خندیدو گفت:آباریکلا! داری می‌ری خونه؟
    -آره، خستم! راستی امسالم مثه پارسال کسی از نیروی انتظامی نبود.
    -از وقتی اون پلیس رو کشتیم دیگه نفوذی نمی‌فرستند، فکر کنم به مهارت های تو ایمان آوردند! ولی بازم مراقب باش.
    -باشه، کاری نداری؟
    -نه عزیزم! خدافظ.
    -خدافظ.
    فریما زیر لب گفت: آره جون خودت به مهارت های منه، حالیت نیس چند ساله دارم می پیچونمت؛ کار می کنم که خون خانودم پایمال نشه!
    با حرص در دل گفت: آخه تنهایی از دستت کاری بر میاد؟ با این شرایطی که برای خودت درست کردی، نهایتا حبس ابدی!
    کسی که شاهرخ آن را کشته بود؛ از افراد قابل اعتماد و فضول باند بود که به گفته فریما که او پلیس است به دست شاهرخ کشته شد. فریما راضی به کشتنش نبود، ولی رضای به زنده بودنش هم نه!
    بالاخره رسید به برج بلندی که در آن زندگی می‌کرد؛ برج خیلی معروفی در دبی بود، برج قرن 21 دبی!
    به طبقه بیستم که رسید و در واحدش را باز کرد، به سمت تخت خوابش پرواز کرد؛ بی اینکه لباساش رو عوض کند غرق در خواب شد.
    *****
    با یک خمیازه طولانی از خواب نازش بیدار شد. یکمی به دستانش کش و قوس داد تا خستگی از تنش بیرون برود.
    باید به دنبال مهیاد می‌رفت؛ امروز کمی عصبی‌تر از روزهای دیگر بود، اینکه مهیاد به پرو پایش بپیچد را نمی‌توانست تحمل کند و هر آن ممکن بود بلایی سرش بیاورد، گرچه دلش مانعش می شد.
    باید مهیاد را نزدیک خودش نگه می داشت که هم دست خودش در کار ها باز باشد و هم مهیاد آزادانه کارهایش را انجام دهد.
    ساعت شش صبح بود. بطری آب پرتقال را از یخچال در آورد و روی میز گذاشت؛ کیک شکلاتی که به تازگی از یک مغازه گرفته بود را هم از یخچال درآورد و برشی را در درون بشقابش گذاشت. لیوان بلوری را برداشت و تا نصفه آب پرتقال ریخت و کیک و بطری را درون یخچال برگرداند. صبحانه‌اش را روی مبل‌های قهوه‌ای رنگ خانه‌اش خورد؛ مبل ها تضاد جالبی را با پرده های کرمی رنگ به وجود آورده بود، همچنین مبل خیلی روی فرش کرم رنگ پذیرایی، خود نمایی می‌کرد.
    بعد از خوردن صبحانه و شستن ظرف ها، بلند شد و داخل اتاقش رفت. اتاقش با پرده‌های آبی و تختی که پتوی آبی داشت، آرامش را به او القا می‌کرد. موهای مشکی بلندش را جمع کرد و طوری کلاه گیس طلایی رنگ را روی سرش گذاشت؛ کمی آرایش کرد و لنزهای سبز رنگی را روی چشمانش گذاشت. هوا هنوز آن قدری که باید سرد نشده بود، به قول معروف ملس بود! لباس آستین بلند چهار‌خانه‌ی سبز و مشکی رنگی را پوشید.
    همیشه شاهرخ بهش می‌گفت: چرا لباسات اکثرا پوشیده‌ست؟
    او هم با لبخندی گشاد می‌گفت: این طوری مردا بیشتر جذبت می‌شند تا زمانی که همه تنت رو بیرون بریزی.
    بعد در دلش به خودش و این عقیده مسخره فحش نثار می‌کرد؛ شاید حس عذاب وجدانش، خیلی بیشتر از حس شیرین انتقامی بود که بعد از هر موفقیت، بهش دست می داد.
    شلوار مشکی دمپایی را با یک کتانی مشکی برداشت و پوشید، موهای طلایی‌اش را با کش مشکی شل بست؛ عینک دودی‌اش را برداشت و از برج بیرون آمد. سوار ماشین شد و به سمت خوابگاهی که افراد جدید را به آنجا می‌بردند راند.
    دم در نگه داشت و زنگ رنگ و رو رفته ساختمان قدیمی را زد، بلافاصله در باز شد. در چهار چوب در ایستاد و یک نگاه به اطراف انداخت، کسی را ندید و قدیمی به ساختمان گذاشت.
    -عبدالله.
    -بله خانوم.
    به سمت راست ساختمان نگاه کرد، عبدالله را با لباس فرم دید که منتظر ایستاده است، گفت: سعید رو بیار، کارش دارم.
    عبدالله با لهجه غلیظی گفت: اِی به چشم خانوم.
    بعد از پنج دقیقه روی پا ایستادند، عبدالله به همراه مهیاد آمد.
    فریما به فارسی گفت: کیفت کو؟ زود باش برو بیار کلی کار دارم.
    خیلی معمولی پاسخش را داد: کیفی ندارم.
    با تسلطش به رفتارش، لبخندی روی لبان فریما آمد.
    -خیلی خوبه.
    فریما به عربی رو به عبدالله گفت: طبق دستور شاهرخ، اون دیگه برای من کار می کنه، بقیه رو طبق دستور شاهرخ تعلیم بده.
    سپس پوشه ای را به سمت او پرت کرد و «خدافظ» ـی در ادامه کارش گفت.
    منتظر جوابش نشد و به همراه مهیاد از خونه بیرون زد؛ از خونه که بیرون آمد متوجه چند نفری شد که نامحسوس زیر نظرشون گرفته بودند، خصوصا ساختمان جلوی خوابگاه! سنگینی نگاه‌هایشان را حس می‌کرد، از پشت یک پنجره درست در طبقه چهارم که دید کاملی به خوابگاه داشت. شاهرخ خیلی روی حواس پنج گانۀ فریما کار کرده بود. عینکش را درآورد و به سمت همان پنجره نگاه کرد که پرده‌اش تکان خورد.
    با اخم خطاب به مهیاد گفت: سوار شو.
    دوباره عینکش را زد و سوار شد، مهیاد هم همراهش سوار شد.
    -جناب سرهنگ بهتره دست از تعقیب و سر در اوردن از کارهای من بردارید، با این کارا و نفوذی هاتون دارید کارم رو خراب می‌کنید، کاری که نوزده ساله براش دارم زحمت می‌کشم!
    مهیاد متعجب سمت فریما برگشت که فریما ماشین را روشن کرد و راه افتاد.
    مهیاد با لحن لاتی گفت: دیوونه‌ای آبجی؟
    مهیاد هنوز دلش می خواست تا وانمود کنند که همدیگر را نمی شناسند. در سه سال پیش، علاقه برای مهیاد شروع نشده بود که فریما تمامش کرد.
    فریما از توهینی که از طرف عشقش بود، اخمی کرد و گفت: حرف دهنتو بفهم، وگرنه...
    کلامش را خورد.
    مهیاد متعجب گفت: پس...با من بودی؟ من سرهنگم؟
    خیلی پافشاری داشت، ولی فریما می خواست، او مهیاد باشد و خودش یکتا!
    -با شما نبودم، با اونی که داره تعقیبم می‌کنه و از طریق شنود داره به حرفامون گوش می‌کنه.
    از عمد زیر لب گفت: هر کی که یه تختش کمه به ما میوفته.
    -بس کن جناب سرگرد، هرکی رو دور بزنید من یکی رو نمی‌تونید.
    اخمی کرد و گفت: منظورت چیه؟
    بالاخره سدش شکست!
    -منظوری ندارم سرگرد مهیاد سعادت، نفوذی پرونده کابوس سیاه.
    -یکتا؟
    -یکتا کیه دیگه؟
    -تو خود یکتایی.
    -من یکتا نیستم.
    -چرا خودشی.
    -چی باعث شده منو با دختری به اون اسم اشتباه بگیری؟
    -شباهت.
    -اوه! همین جناب سرگرد؟ می‌گند همه توی دنیا یه جفت دارند، شاید منم جفت یکتای شما باشم که از قضا ایران بدنیا اومده! نظرتون چیه؟
    -تو خود اونی.
    -تو راست می‌گی.
    از آینه به پشتش نگا کرد، دید یک ماشین تعقیبشان می‌کند: فعلا بهتره به اون سرهنگت بگی اون ماشین پشتی رو بفرسته بره دنبال کارش، تو هنوز تحت نظری!
    -از کجا می‌دونی که ما رو تعقیب می‌کنه؟
    -از اونجایی که هر سال دارید سه تا نفوذی بفرستید چند سال کشته شدند یا وارد می شدند که تا این چند سال آخر من اومدم تا برنامه هام رو انجام بدم، چون تو دست و بالم بودید همتون رو فرستادم برید بی اینکه کشته بشید.
    با لحن بهت زده‌ای پرسید: پس چرا منو گذاشتی بیام؟
    با لبخند مرموزی گفت: اعتراف می‌کنی که سرگردی؟

    هول شد و گفت:نه...من...من...
    پوفی کرد و زیر لب گفت: اوف
     
    آخرین ویرایش: ‏21/4/18
    Saeedeh.br, Faezeh.abdi, Elham17_17 و 74 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  7. NAVA-K

    NAVA-K منتقد انجمن منتقد انجمن

    1,149
    27,074
    امتیاز:
    816
    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/17
    محل سکونت:
    زمین
    -خیلی خب، این یه دستی نبود! همون طور که اسم تورو می‌دونم اسم اون دوتای دیگه رو می‌دونم سروان مطهری و ستوان مطهری.
    فریما با تردید ادامه داد: می‌خوای کمکم کنی یا نه؟
    مهیاد اخمی کرد و گفت: چه کمکی؟
    -فقط بگو آره یا نه.
    مهیاد دستی به لبش کشید و گفت: خب...خب بر فرض بگم آره.
    -پس خوب به حرفام گوش می‌کنی، اگر شنودی همراهته بنداز بیرون.

    فریما تا نگاهش را سمت مهیاد گرداند، تنها پرت شدن شنود به بیرون از ماشین را شاهد شد.
    -میدونی چرا نگشتنت؟
    -نه، برای خودم هم جای تعجب داشت.
    پوزخندی زد و جواب داد: اسم معاون به گوشت خورده؟
    مهیاد متقابلا پوزخندی زد و گفت: همون قاتل سریالی؟
    برای ظاهر سازی ابروهای نازکش را درهم کشید و گفت: درست صحبت کن.
    مهیاد با تعجب ابروهای پرپشتش را بالا داد و گفت: چی شده مگه؟
    با نگرانی به چشمای طوسی کدرش نگاه کرد و گفت: مهیاد، هر چی می‌گم بین خودمون بمونه؛ نمی‌خوام حتی ذره ای نگات به من عوض شه، چون منم برای کارام دلیل داشتم.
    مهیاد مشکوک گفت: چی می‌خوای بگی؟
    -من معاونم!
    کلمات در ذهنش به طور متداوم تکرار می‌شد.
    پنج دقیقه‌ای گذشت تا به خودش آمد و داد زد: چی؟
    فریما هول شد و فرمان ماشین را به سمت راست چرخاند که ماشین به سمت پیاده رو تغییر مسیر داد؛ پیاده رو خیلی شلوغ بود، ولی به موقع ترمز کرد و ماشین توقف کرد، درست مجاور جوی آب!
    برگشت سمت مهیاد و داد زد: چه مرگته؟ واسه چی داد می‌زنی؟
    بعد از مکث کوتاهی با صدای بلند گفت: داشتیم تصادف می کردیم!
    مهیاد با بهت و صدای تحلیل رفته ای گفت: تو...تو چـ...چیکار کردی؟
    داد زد و ادامه داد: توی این سه سال چه غلطی کردی؟
    او هم فریاد زد: وارد گروه شدم، مشکلی داری؟
    در چشمای مهیاد نَمی نشست، از ماشین پیاده شد و به در ماشین تکیه داد. کلافه دستش را بین موهاش می‌برد؛ باورش نمی‌شد کسی که سه سال بود در قلبش نگهش داشته بود همچین آدمی باشه. کسی که بدون ذره‌ای توجه، خیلی تمیز و بی سر و صدا برای باند فروزان آدم می‌کشت؛ کسی نمی‌دانست که یکتا واقعا کی هست و آیا آدم کش هست؟
    بعد از چند دقیقه سوار ماشین شد.
    برگشت سمتش و با لحن دلخوری گفت: چرا؟
    بهش نگاه کرد و محزون گفت: بزار توضیح بدم.
    با لحن کنترل شده ای گفت: دیگه چی رو می‌خوای توضیح بدی؟ تو شدی یه قاتل سریالی که پلیس امارات و ایران در به در دنبالشه!
    ماشین رو روشن کرد و حرکت کرد؛ هیچ کس جز خودش نمی‌دانست که او معاون نیست، و حتی نمی‌خواست کسی این ‌ماجرا را بداند تا ازش در مقابل خودش استفاده کند.
    لب باز کرد تا داستان زندگی‌اش را بگوید: حدود نوزده سال پیش بود که اومده بودم خونه شما تا مادر بهم قالی بافی یاد بده...
    وسط حرفش پرید و گفت: تو ما رو می‌شناختی؟
    -هم آره هم نه! من اون موقع تا حالا تورو ندیده بودم، فقط مهیار و مهتا رو می‌شناختم.
    کمی مکث کرد و ادامه داد: وقتی کارم تموم شد دیگه شب بود و تاریک بود. خونه ما درست مجاور شما بود، دوون دوون خودم رو به خونه رسوندم و پشت بوته قایم شدم؛ هه، به خیال خودم می‌خواستم مامانم رو بترسونم.
    قطره اشکی از چشمش روی گونه‌اش افتاد: می‌دونستم اگر پنج دقیقه از زمانی که گفته بودم دیرتر بشه مامان می‌یاد توی حیاط، ولی اینبار با همیشه فرق داشت.
    سرعت اشکاش بیشتر شد و بغض گلویش را فشرد! می خواست ادامه دهد، ولی گلویش یاری نمی کرد، می خواست تند تر برود، اما اشک هایش تند روان می شدند. به چشمانش دست کشید تا اشک هایش را پاک کند.
    -بزن کنار من رانندگی می‌کنم.
    از خدا خواسته نگه داشت و سریع جاهایشان را عوض کردند. دستانش می‌لرزید.
    -اگر می‌خوای نگو، اذیت می‌شی.
    با بغض و لرزش صداش گفت: نه می‌خوام بگم، نمیخوام بگی بی‌دلیل اینکارا رو کرده.
    ادامه داد: وقتی پشت بوته قایم شدم دیدم مامانم و بابام روی زمین زانو زدند و یه فرد سیاه پوش با یه اسلحه جلوشون وایساده؛ مرد پشتش به من بود و چهره‌اش رو نمی‌دیدم، ولی می‌شنیدم که مامانم و بابام التماس می‌کنند که بچه هاشون رو نکشند.
    شاید معاون بودنش یک دروغ بیش نباشد، اما حقیقت خانواده اش را نمی توانست انکار کند و دردش را هنگام یادآوری به جان نخرد.
    دستانش را درهم قفل کرد و با صدای لرزانی گفت: به چشم دیدم جفت برادرام رو با مامان و بابام کشتند، لحظه آخر برگشت، دیدمش...
    هق هقش نگذاشت ادامه دهد، مهیاد دستش را روی دستش گذاشت که به یک باره آرامش به وجودش تزریق شد. با دست دیگرش اشک‌هایش را پاک کرد، ولی دوباره سراریز شدند.
    -اون کی بود؟
    گفت و خودش را خلاص کرد: پدر تو.
    فشار خفیفی را به دستش آورد و با صدای گرفته‌ای گفت: پس به همین خاطر وارد خانواده‌مون شدی؟
    آیا می‌توانست یک دروغ مصلحتی به عشق قدیمی‌اش بگوید؟ نمی‌توانست؟
    -نه، اون یه اتفاق بود! اون روز رفته بودم تا معامله یکی از زیر دست های خلیل، منصور رو خراب کنم که اون بلا سرم اومد، اون کسی که شلیک می‌کرد من بودم.
    -پس سهراب چی؟ اون کیه؟
    پوزخند صداداری زد و به سوالاتی که هر لحظه می‌خواستند ذهن مهیاد را منفجر کنند جواب داد: اون یکی از معروف‌ترین خلاف کارهای محله‌مون بود.
    آهی کشید و ادامه داد: وقتی اون اتفاق افتاد از ترس فرار کردم توی خیابون اون من رو پیدا کرد و جا و خوراک بهم داد. شایان و شاهین هم پسرای سهراب بودند. بعد از یه مدتی با شایان صمیمی شدم و گفتم چرا از خونه‌ام فرار کردم.
    خنده هیستریکی‌اش فضای ماشین را پر کرد، اشک هایش که دوباره صورتش را خیس کرده بودند را پاک کرد و گفت: از همون هشت سالگی که خانواده‌ام رو کشتند داشتم فکر می‌کردم چطوری انتقام بگیرم، وقتی به شایان گفتم با شوق ازم استقبال کرد و بچه های مثل من رو پیدا کرد و ما شدیم کسایی که خرده پاها رو پیدا می‌کردیم و یکم می ترسوندیمشون تا یه مدت دست از این کارا بردارند؛ خب عقیده من این بود که باید از پایه شروع کرد. از خورده پاها که به این باند ربط داشتند شروع کردیم که سه سال پیش به خلیل رسیدم و خلیل من رو به هسته باند رسوند، ولی روزگار باهام یار نبود و منو تبدیل کرد به یه قاتل سریالی.
    فریما سمتش برگشت و توی چشمانش نگاه کرد و گفت: می‌دونی فرق من با یه قاتل سریالی چیه؟
    سرش رو به معنی چیه تکون داد.
    -من کسایی رو می‌کشم که خیلی بدی به آدمای وطنم کردند، ولی قاتل سریالی براش مهم نیست.
    خودش هم می‌دانست نمی‌تواند با این حرف بی منطق او را قانع کند که معاون هست در عین حال پیش او خراب نشود!
    -خودت رو توجیح نکن، به هر حال تو یه قاتلی!
    بحث رو به طور محسوسی عوض کرد: خونت کجاست؟
    با بغض گفت: همین جا رو بپیچ سمت راست.
    بهش آدرس داد که ده دقیقه نشد جلوی برج بودند.
     
    آخرین ویرایش: ‏21/4/18
    Saeedeh.br, Faezeh.abdi, Elham17_17 و 75 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  8. NAVA-K

    NAVA-K منتقد انجمن منتقد انجمن

    1,149
    27,074
    امتیاز:
    816
    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/17
    محل سکونت:
    زمین
    مهیاد داخل پارکینگ رفت و ماشین رو پارک کرد، فریما از ماشین پیاده شد و به سمت آسانسور رفت.
    -هنوز کامل زندگیت رو برام نگفتی.
    بهش نگاه کرد.
    حالا که سبک شده بود، رو عوض کرده بود، بی تفاوت گفت: هر وقت حوصله داشتم زندگی نامه رو برات تعریف می‌کنم.
    مهیاد زیر لب گفت: تلخ شدی!
    بعد از این حرفش آسانسور در طبقه پنجم توقف کرد؛ درِ خونه‌ی فریما دقیقا رو به روی آسانسور بود. به سمتش رفت، کلید انداخت و درش رو باز کرد.

    کنار رفت تا اول مهیاد داخل برود. در را پشت سرشان بست، دست برد و لامپ ها را روشن کرد.
    -چطوره؟ می پسندی؟
    -مگه من باید بپسندم؟
    -آره، چون از این به بعد اینجا زندگی میـ...
    وسط حرفش زنگ در زده شد، نزدیک در بود و سریع در را باز کرد. نگاهی به سر تا پایش کرد، پسرک نااهلی که شاهرخ بهش خیلی اعتماد داشت و برای فریما لباس می‌آورد؛ فریما چندان ازش خوشش نمی‌آمد.
    -چی می‌خوای جابر؟
    با لبخند چندش آوری و لهجه افتضاح عربی‌اش گفت: لباسای بادیگارتون رو آوردم خانوم.
    -بده و برو.
    یکم نگاه کرد، ولی دستش جلو نیامد تا کت و شلوار مهیاد را بدهد.
    -جابر بهت می‌گم لباس رو بهم بده تا از کار بیکارت نکردم.
    لبخندش را جمع کرد و لباس ها را بهش داد، فریما یه قدم داخل آمد و در را محکم بست.
    -کی بود؟
    بهش نگاه کرد که مهیاد شرمنده نگاهش را گرفت. ربطی به او داشت؟
    -اینا رو بگیر بپوش می‌خوایم بریم.
    -کجا؟
    -شرکت شاهرخ فروزان، رئیس باند.
    -چه قدر زود اعتماد بهم کردی که اسمش رو هم گفتی.
    پوزخندی زد و با تمسخر گفت: من حتی به خودم هم اعتماد ندارم، فعلا دارم ازت به عنوان ابزار انتقام استفاده می‌کنم.

    آهی کشید و گفت: دوما، تو که از همه چی خبر داری، چرا باید پنهان کنم؟
    مهیادبی توجه به او با اخم داخل اتاق فریما ه توی راهروی باریکی جلوی آشپزخونه بود، رفت. به غرورش بر خورده بود، اینکه اسباب بازی یک دختر بشود برایش گران بود، ولی چه می‌کرد وقتی آن دختر تمام قلب و ذهنش را صاحب شده بود!؟
    گوشی فریما زنگ خورد، پوفی کرد و آن‌ را از جیب شلوارش بیرون کشید.
    بدون اینکه به صفحه‌اش نگاهی کند به عربی گفت: بله؟
    -سلام، خوبی؟
    با شنیدن صدای شاهرخ داخل آشپزخونه رفت، اُپن آن به پذیرایی و اتاق ها دید داشت، فریما با لحن بشاشی گفت: سلام، من خوبم، تو چطوری؟
    خندید و گفت: منم خوبم، کبکت خروس می‌خونه!
    با لحن مضحکی گفت: این بادیگاردی که برداشتم انقد باهوشه، زود همه چی رو می‌فهمه واسه همونه.
    در همان لحظه مهیاد با کت و شلواری که فیت تنش بود از اتاق بیرون آمد. یه لحظه قلبش فراموش کرد بتپه! فریما دستش را روی قلبش گذاشت تا جلوی تب وتابش را بگیرد.
    -آهان که اینطور، امروز که اینجا می‌آی؟
    مثل همیشه جواب داد: آ...آره چرا نیام؟ می‌خوام تورو ببینم دیگه.
    دوباره خندید و گفت: از این جمله خسته نشدی؟
    -هر وقت ازت خسته شدم، از این جمله هم خسته می‌شم.
    -اون پوشه رو خوندی؟
    موهای مصنوعی‌اش را که جلوی دیدش را گرفته بود، پشت گوش زد و گفت: نه راستش دیروز که واسه گزینش رفته بودم الان هم که مشغول این بادیگاردم، شاهرخ؟
    -جونم؟
    لبخند خبیثانه‌ای روی لبش نشاند و گفت: از بس که تو گفتی خطر حس می‌کنم، منم دلشوره گرفتم، حس می‌کنم پلیس در کمینِمونه!
    مهیاد با تهدید به سمتش رفت که با دست فریما ایستاد، با دست اشاره کرد که سکوت کند.
    -دل کوچیکت غصه نخوره، مگه تو نمی‌گفتی هیچکی نمی‌تونه مارو گیر بندازه؟
    -چرا، ولی...
    -ولی نداره گلِ من، عزیزم من خیلی کار دارم برم؟
    -اوه، ببخشید، خدافظ شاهرخ، می بینمت عزیزم.
    چشمانش را توی حدقه‌اش چرخاند که شاهرخ گفت: بای.
    فریما گوشی را قطع کرد که با چشمای به خون نشسته مهیاد رو به رو شد، یه قدم عقب پرید و گفت: چرا همچین می‌کنی؟ ترسیدم.
    پوزخندی زد و رفت روی مبل نشست.
    با حرص گفت: کجا می‌ری واسه خودت اطراق می‌کنی؟ پاشو می‌خوام برم شرکت، مثلا بادیگاردمی.
    -فعلا می‌خوام استراحت کنم.
    دست به کمر گفت: اینطوریاست؟
    -دقیقا همین طوریاست.
    -باشه، پس خبری از مدارکی که قرار بود بهت نشون بدم نیست.
    متعجب برگشت و گفت: کدوم مدارک؟

    -همون مدارکی شما رو تا اینجا کشونده، راستی شنیدم با پارتی این درجه رو گرفتی، حشمتی کمکت کرده جناب سرگرد؟ درست میگم؟
     
    آخرین ویرایش: ‏16/5/18
    Saeedeh.br, Bi neshoOn, Faezeh.abdi و 75 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  9. NAVA-K

    NAVA-K منتقد انجمن منتقد انجمن

    1,149
    27,074
    امتیاز:
    816
    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/17
    محل سکونت:
    زمین
    با چشمای گرد شده نگاهش کرد؛ بعد از چند دقیقه، مثل یه ببر زخمی به سمتش رفت، یک قدمی‌اش ایستاد و با صدای کنترل شده‌ای گفت: چی داری می‌گی؟
    یکتا چیزی نگفت و تنها به چشمان او نگاه کرد.
    مهیاد عصبی گفت: چی شد؟ لال شدی؟ بگو از کی شنیدی؟

    نگاهش ازش گرفته و گفت: یکم برو عقب تا بگم.
    -بگو.

    -بشین تا بگم.
    یکتا روی مبل تک نفره‌ی پشت به آشپزخانه نشست و گفت: بشین، توضیح می‌دم.

    نشست و بی قرار و منتظر نگاهش کرد. چشمای طوسی‌اش هنوز مثل قبل بود، ولی موهایش رو خیلی کوتاه کرده بود و جای زخمی بین موهایش دیده می‌شد.
    -من فقط می‌دونم حشمتی برای اینکه دستت توی این پرونده بیشتر باز باشه این درجه رو بهت داده.
    -از کجا می‌دونی؟
    یکتا شانه‌ای بالا انداخت و سکوت کرد.
    با تحکم جدیت گفت: کی گفته یکتا؟
    -نمی‌دونی؟! یه سری موجوداتی هستن که مخفیانه خبر چینی می‌کنه، بهشون میگن کلاغ.
    موشکافانه نگاهش کرد و گفت: کی؟
    -اگر قرار بود بگم که دیگه کلاغ نبود.
    جهت نگاه مهیاد عوض شد و به پشت سرش نگاه کرد؛ برگشت و با تردید به پشتش نگاه کرد.
    به قاب عکسی که مال 20 سالگی‌اش بود نگاه کرد. یکتا بود و...
    -اون گفته؟
    یکتا اخمی کرد و برگشت به سمتش و گفت: نه.
    مصمم گفت: چرا همونه؛ کیان خبر کِشی می کنه؟ اونم به وطنش خــ ـیانـت کرد؟
    یکتا با صدایی که هر لحظه بالا می‌رفت، گفت:نه، اون نگفته؛ من رو همچین آدم خــ ـیانـت‌کاری حساب نمی‌کنم.
    یکتا بلند شد و عکس را از توی قابش در آورد و ریز ریزش کرد، و در نهایت ریختشان توی سطل زباله!
    مهیاد بلند شد و به سمتش رفت، خیلی کنجکاو بود روابط این دختر را با افراد اطراف خودش بداند.
    -منظورت درباره خــ ـیانـت‌کار چی بود؟ مگه اون چیکار کرده؟
    -هنوز زوده خیلی چیزا رو بفهمی، تو حتی هویت من رو هم نمی‌دونی!
    کلید را برداشت؛ چراغ ها را خاموش کرد و رو به مهیاد گفت: بریم.
    از سر اجبار همراهش از خانه خارج شد؛ یک تاکسی گرفت تا به شرکت بروند، چون بعدش باید با شاهرخ به خانه‌اش می‌رفتند.
    به خیابان شلوغ نگاه می‌کرد که با صدای راننده به خودش آمد: رسیدیم.
    در ماشین را باز کرد و پیاده شد. در شرکت را باز کرد و سوار آسانسور شدند.
    -سوتی ندی، تو بادیگار منی و من معاون شاهرخ فریما یا همون آرتمیسم. مهیاد، حواست رو جمع کن، این یه فرصت خوبه تا اون چیزی رو که میخوای پیدا کنی.
    چیزی نگفت.
    به طبقه مورد نظر رسیدند. یکتا به سمت میز منشی رفت، مهیاد هم پشت سرش راه افتاد. یکتا از منشی اجازه گرفت و به همراه مهیاد وارد اتاق شاهرخ شد.
    -سلام شاهرخ.
    مثل همیشه صندلی‌اش رو به پنجره بود و شهر را نگاه می‌کرد. برگشت، لبخندی زد و گفت: به به فِری خانوم خودمون، چرا انقدر زود اومدی!؟
    رفت روی همان صندلی نزدیک بهش نشست، پا روی پا انداخت و گفت: همین طوری، فقط رفتم بادیگاردم رو انتخاب کردم؛ راننده‌ هم نمیخوام، خودم میتونم؛ ولی شرمنده هنوز وقت نکردم پرونده‌های تازه رو بخونم.
    با ناراحتی گفت: فریما می‎دونی که دیر شده، پس چرا...
    یکتا وسط حرفش پرید و گفت: ببخشید ببخشید، الان می‌رم بخونم، قول می‌دم از این آزمونم سربلند بیرون بیام!
    -امیدوارم! خوب برو دیگه عزیزم.
    -چشم شازده.
    رفت به طرف در و خارج شد، به سمت اتاقش که کنار اتاق شاهرخ بود رفت، مهیاد هم داخل اومد.
    پشت میزش نشست و پوشه قرمزی که توی کیفش بود را درآورد؛ به مهیاد اشاره کرد که روی مبل‌ها بشیند، فکر کرد که ممکن است مهیاد دوربین ها را دیده است، وگرنه نباید انقدر ساکت می‎ماند و اخم‌هایش را هم توی هم می‌برد.
    یکتا شروع کرد به خواندن کاغذهای توی پوشه. تمام سعی‌اش را کرد تا به این فکر کند که این باند درحال نابودی است. این آخرین مدرک برای ضربه آخر!
    همه کاغذها را جمع کرد، خیلی نامحسوس با یک سری کاغذِ به درد نخور جابه جایش کرد و گذاشت توی پوشه.

    پوشه را گذاشت گوشه میز و به بهانه جمع کردن پرونده‌های روی میزش کاغذهای اصلی را کنار گذاشت؛ پرونده‌های خود شرکت را هم داخل کشو گذاشت تا بعدا بیاید و برداردشان.
     
    آخرین ویرایش: ‏23/5/18
    Saeedeh.br, Bi neshoOn, Faezeh.abdi و 67 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  10. NAVA-K

    NAVA-K منتقد انجمن منتقد انجمن

    1,149
    27,074
    امتیاز:
    816
    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/17
    محل سکونت:
    زمین
    محتوای پوشه راجع معامله سه ماه بعد بود؛ قاچاق اعضای داخلی انسان به کشورهای مختلف! توی این دو هفته باید اعضای داخلی که در سردخونه زیرزمینی شاهرخ نگهداری می‌شد را چک می‌کرد و مراقب می‌بود؛ سپس بعد از سه هفته آن‌ها را انتقال می‌دادند به یک شهر دیگر.
    کم پیش می‌آمد شاهرخ توی قاچاق اعضا خودش را قاطی کند و این برای یکتا یک فرصت طلایی بود. از سه سال پیش تا الان فقط دو بار را متوجه شد شراکت او در چنین معامله‌هایی شد که بار اول اصلا راجع بهش با یکتا حرف نزد، ولی بار دوم را با او در میان گذاشت؛ و حال در بار سوم دارد این معامله بزرگ را به او می‌سپارد.
    لعنت به این انتقامی که نوزده سال از عمرش را هدر داد؛ ولی چاره‌ای نبود، نه راه پس داشت، نه راه پیش! با اینکه مدارکی را قبلا بدست آورده بود برای دستیگری کل باند کافی بود، ولی او دنبال مدارک بیشتری بود تا حکم‌شان کمتر از اعدام نشود.
    -چیزی شده؟
    با صدای مهیاد متوجه شد که مدتی هست که به قرمزی پوشه زل زده است.
    کلافه پوفی کرد و گفت: نه، باید جایی بریم.
    با این حرفش بلند شد و به سمت سطل زباله رفت، فندک مشکی‌اش را با طرح های طلایی، از توی جیب شلوارش درآورد و یکی یکی کاغذهای تقلبی را بی‌اینکه مهیاد ببیند سوزاند؛ خاکسترهایش آرام آرام پایین می‌ریختند؛ تا ازسوختن‌شان مطمئن نشد از اتاق بیرون نرفت.
    اول یک سری به شاهرخ زد. در زد و وارد شد، شاهرخ سرش را بالا آورد و سوالی نگاهش کرد.
    -دارم می‌رم خارج شهر.
    -پارک جنگلی؟
    پارک جنگلی همان سردخونه زیر زمینی بود که بین یه عالمه درخت مخفی شده بود.
    -آره.
    اشاره نامحسوسی به مهیاد که پشت سرش بود کردو گفت: مطمئنی؟
    چشمکی بهش زد و گفت: چه جورم!
    نفس عمیقی کشید و گفت: خیلی خب، مواظب خودت خیلی باش!
    -کسی منو نمی‌شناسه عزیزم، خدافظ.
    سرشو تکون داد، او هم در را بست.
    از شرکت که بیرون پایی روی زمین از حرص کوباند.
    -چیه؟
    -نمی دونستم قراره با تاکسی برگردیم، اَه.
    -می‌خواستی ماشین بیاری.
    -لعنتی.
    جلوی یه تاکسی دست تکون داد که نگه داشت.
    -سوار شو.
    با مهیاد سوار ماشین شدند، آدرس خونه‌اش را داد. ماشین را برداشت و وارد بزرگراه منتهی به پارک شدند.
    یکتا از وقتی وارد مسیر شدند، همش ذهنش به گذشته پرواز می‌کرد و فرمون را از حرص می‌فشرد.
    ***
    -تو رو خدا بزار توضیح بده.
    -خفه شو هانیه، دیگه نمی‌خوام اسمش رو جلوم بیاری.
    چشمانش را فشرد و هر چی روی میز اتاق داشت را توی کیفش ریخت.
    مچ دستش را گرفت و گفت: خواهش می‌کنم، کیان بخدا تقصیری نداره، فقط نمی‌خواست تو آسیب ببینی.
    مچ دستش را از دست او بیرون کشید و موهای مشکی‌اش را که از مقنعه‌اش بیرون زده بود را داخل کرد، چادرش را روی سرش میزان کرد و گفت: آره تو راست می‌گی، فقط مشکلم این هست که عشق چشمات رو کور کرده هانیه، اگر عاشق نبودی حرفت رو باور می‌کردم.
    با صدای کنترل شده‌ای گفت: چی داری می‌گی؟ من عاشقم؟ عاشق کی آخه؟
    -فک می‌کنی من خرم و نمی فهمم؟ ویژگی ما همینه، فک می‌کنی نمی فهمم همیشه از کیان طرفداری می‌کنی حتی اگر اشتباه کنه یا اینکه دلت غنج می‌ره وقتی می‌گم یه دورهمی بگیریم که تو بتونی کیان رو ببینی؟
    اشک توی چشمای قهوه‌ای شیشه‌ایش نشست، با بهت چند قدم به عقب رفت؛ زیادروی کرده بود و دلش رو شکانده بود، ولی اون هم دلش را شکانده بود.
    رو از چهره مثل ماهش گرفت و نامه روی میزش را برداشت، وقتی سرش را بالا آورد دیگر او نبود.
    کمی به نامه استفاء ای که دستش بود نگاه کرد؛ او باید می‌رفت!
    ***
    -شکست.
    متعجب و گیج از افکارش بیرون آمد و گفت: ها؟
    -اون طوری که تو داری فرمون رو فشار می‌دی یا دستت می‌شکنه یا فرمون، و از اونجایی که انقد داری گاز میدی یا موتور داغ می‎کنه یا خودت از حرص و عصبانیت!
    با اینکه اون فقط شوخی کرده بود، ولی یکتا انقدر عصبی بود که حتی لبخند هم نزد: فقط هیچی نگو که اصلا حوصله ندارم.
     
    آخرین ویرایش: ‏23/5/18
    mina23, bita 17, Bi neshoOn و 55 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.