نگاه دانلود :

تبلیغات

سفارش تبلیغات

موفــــق ترجمه رمان دختر اژدها | س.زارعپور کاربر انجمن نگاه دانلود

شروع موضوع توسط Unidentified ‏24/3/17 در انجمن ترجمه انگلیسی

  1. Unidentified

    Unidentified مدیر بازنشسته مدیر بازنشسته

    861
    8,551
    امتیاز:
    561
    تاریخ عضویت:
    ‏17/3/16
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    -___-
    محل سکونت:
    اتوپیـــا

    بازدید کننده گرامی ، به جهت مشاهده لینک می بایست ، عضو نگاه دانلود باشید و یا به حساب کاربری خود وارد شوید

    : دختر اژدها (Dragon Girl)

    نویسنده: Melissa Nichols
    ترجمه: س.زارعپور کاربر انجمن نگاه دانلود
    ژانر: تخیلی, عاشقانه

    بازدید کننده گرامی ، به جهت مشاهده لینک می بایست ، عضو نگاه دانلود باشید و یا به حساب کاربری خود وارد شوید


    سلام؛

    بازدید کننده گرامی ، به جهت مشاهده لینک می بایست ، عضو نگاه دانلود باشید و یا به حساب کاربری خود وارد شوید

    بعدی خدمت شما عزیزان :aiwan_light_blumf:

    آیا یک زن می تواند عشق را در دنیایی از رد شدن, جنگ و تنفر پیدا کند؟
    یکی از بهترین کتاب هایی که تا به حال خوانده ام.

    خلاصه:
    از وقتی به دنیا آمدم با همه فرق داشتم.
    من استعداد تبدیل شدن به یک اژدها را داشتم و خیال می کردم این یک موهبت است اما، واقعیت متفاوت بود. این یک نفرین است. چراکه هر کس اژدها را می شناسد مرا طرد می کند و از من متنفر است و زندگیم را تنهایی و بی اعتمادی پر کرد.
    نه، این یک موهبت نیست.
    در تمام هفده سال عمرم فکر می کردم تنها من این استعداد را دارم. و فقط ماه و آسمان تاریک شب واقعا درکم می کردند.
    این چیزی بود که فکر می کردم...حداقل، تا زمانی که " او" را دیدم.
    " آیا یک زن می تواند عشق را در دنیایی از طرد، جنگ و تنفر پیدا کند؟"
     
    آخرین ویرایش توسط یکی از مدیران: ‏18/12/18
    QueenOfDarknees, fariba.2016, ~*~havva~*~ و 134 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  2. س.زارعپور

    س.زارعپور مترجم ویژه مترجم ویژه

    667
    79,846
    امتیاز:
    901
    تاریخ عضویت:
    ‏16/8/16
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    دانشجوی حسابداری
    محل سکونت:
    شیراز

    بازدید کننده گرامی ، به جهت مشاهده لینک می بایست ، عضو نگاه دانلود باشید و یا به حساب کاربری خود وارد شوید



    قسمت اول
    -ملانی، می خواستم یه چیزی بهت بگم.
    در حالی که خود را بیشتر به سـ*ـینه ی دوست پسرم می فشردم و رگه های خنده در صدایم مشخص بود پرسیدم:
    -چی؟
    او همیشه نوازش کردن را دوست داشت و من آماده ی نوازش شدن بودم.
    -دوستت دارم.
    سکوت کردم و در جمله اش غرق شدم. درد تمام قلبم را پر کرد. باید انجامش می دادم. هیچ راهی جز این نبود. باید می فهمیدم که واقعا مرا دوست دارد. امیدوار بودم. آنقدری قوی نبودم که یک رد شدن دیگر را تحمل کنم.
    -ملانی؟ خوبی؟
    زمزمه کردم:
    -با من بیا.چیزی هست که تو باید ببینی.
    قلبم را برای بدترین چیزها آماده کردم. بی آن که منتظر جوابش بمانم، به کناره ی جنگل رفتم و منتظرش ایستادم.
    او را به قسمت تاریکی از جنگل کشاندم و خیلی زود به یک مکان مسطح کوچک رسیدم. و در مرکز سکون و بی حرکتی آن مکان مسطح پرتویی از نور ماه بود. بهترین نور افشانی.
    گفتم:
    -اینجا منتظر بمون.
    به راهم ادامه دادم. همانطور که به نور ماه نزدیک می شدم شروع کردم به باز کردن دکمه های بلوزم. داد زد:
    -ه..هی، الان! اون کارو نکن!
    صدایش با کمی وحشت پر شده بود.
    فکر می کرد می خواهم کاری انجام بدهم!
    بعد از فهمیدن این موضوع به این که چقدر پرت افتاده بود آرام خندیدم. به راه رفتن ادامه دادم، در نور قدم گذاشتم و لباس هایم را گوشه ای انداختم و به طرفش چرخیدم.
    گفتم:
    -قبل از اینکه نشونت بدم، باید بهم قول بدی که حتی یک کلمه به کسی حرفی نمی زنی.
    به چشمانش خیره شدم و خیلی خوب این را به او فهماندم: " من- جم- نمی خورم-مگر اینکه-تو-همون کاری رو-بکنی-که-من- می خوام."
    "جاش" جواب داد:
    -قول می دم.
    از صدایش مشخص بود کمی از اتفاقی که قرار بود بیافتد ترسیده.دقیقا همان واکنشی که همه در ابتدا بروز می دهند.
    رضایت بخش بود، تغییر را شروع کردم.
     
    آخرین ویرایش: ‏25/10/17
    ***MAHDIS***, حامی بهرامی, golerose و 122 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  3. س.زارعپور

    س.زارعپور مترجم ویژه مترجم ویژه

    667
    79,846
    امتیاز:
    901
    تاریخ عضویت:
    ‏16/8/16
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    دانشجوی حسابداری
    محل سکونت:
    شیراز
    اولین تغییر، ارتفاع و قدم بود. تا پانزده پا دراز شدم و رشد کردم. همزمان، پوستم سخت و محکم شد، ترک خورد و به سبز زمردی تغییر پیدا کرد. صورتم به جلو کشیده شد، چشم هایم به دو طرفِ سرم سُر خورد، و یک دُم و یک جفت بال درآوردم. ناخن انگشتانم سخت شدند، تیز شدند ،به اندازه ی هفت پا درازتر شدند و به رنگ نقره ای درآمدند.
    موهایم به تیغه های تیزی بر شیار گردنم تبدیل شدند و در امتداد ستون فقراتم تا سر دمم پایین آمدند. بازوها و پاهایم تغییر کردند، پاهایم برای کفش هایم خیلی بزرگتر شدند. ناخن های پایم هم مانند دستم بلند شدند و تغییر رنگ دادند، اما استخوان رانم با صدایی شکست و تغییر حالت داد. درواقع، همه ی استخوان هایم شکستند و تغییر کردند.اعضای بدنم حرکت کردند، رشد کردند و خودشان را به لباسی برای عمل کردهایی که باید داشته باشند تا مرا زنده نگه دارند تغییر دادند.
    تمام این ها تنها چند لحظه طول کشید تا اتفاق بیافتد، اما همین برای جاش کافی بود تا همه چیز را از بیرون ببیند و قضاوت کند.
    همان طور که این مراحل را می گذراندم، ناباوری و شوک را تا تمام شدن تبدیل ، در چشم های جاش دیدم. من به یک اژدها به طول پانزده پا با پولک های سبز، چنگال های نقره ای، ابرو ها و آن تیغه هایِ شیارِ گردنم، بال و دم تبدیل شده بودم.
    تعجب جاش هنوز پابرجا بود و، برای آنکه مطمئنش کنم این هنوز من هستم، یک قدم به طرفش برداشتم.
    فریاد زد:
    -نه، ازم دور شو.
    از من فاصله گرفت و به چیزی برخورد کرد، نفرت و ترس چشمانش را پر کرده بود.
    او مثل همه است. چرا تعجب کردم؟ من باید بهتر می دانستم که امیدهایم به باد می رود.

    تعجب را کنار زدم و افکار دردناکم را خاموش کردم. قدمی دیگر برداشتم.
    پیش از آن که روی پاهایش برگردد و فرار کند داد زد:
    -دست از سرم بردار، تو...تو یه هیولایی.
    و آن واژه ی تلخ "هیولا" مرا بر سر جایم خشکاند و درد غیر قابل تصوری به من داد.
    بی حس، فراری دیگر از خود را تماشا کردم، چنان فرار می کرد که گویی در حال پرواز بود.
    یک بار دیگر تنها شدم، چرخیدم و در میان جنگل شروع به دویدن کردم. به اندازه ی کافی سرعت داشتم تا بال هایم را بگشایم و پرواز کنم.
    هنگامی که خودِ انسانیم را رها کرده بودم از خودم پرسیدم:
    " چرا فکر کردم اون متفاوته؟ چطور تونستم اونقدر احمق باشم؟"
    به اژدها اجازه دادم مرا به دست بگیرد و در آسمان بال زدم، به طرف شمال رفتم...به طرف "غارهای اعلا" که متعلق به اجداد اژدها بود.
    سپیده دم به لبه ی غارهای اعلا رسیده بودم. وقتی در هوا شناور بودم آن ها را بررسی کردم و بالاخره یکی را که به اندازه ی کافی دراز بود و می توانست مرا پناه دهد پیدا کردم.
    کمی ناشیانه فرود آمدم و تمرکزم را از دست دادم که باعث شد شکل انساینم بازگردد. مثل یک توپ به خودم پیچیدم، آماده بودم برای گریه، داد زدن، تسلیم شدن و مُردن.
    با تمام قدرت و توانم، می خواستم بدنم، مغزم و قلبم ساکت شوند. تا به درونم بی دردی و پوچی ببخشند.
    صدایی مردانه و بم آمد:
    -می تونم کمکت کنم؟
     
    آخرین ویرایش توسط یکی از مدیران: ‏23/5/18
    ***MAHDIS***, حامی بهرامی, golerose و 126 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  4. س.زارعپور

    س.زارعپور مترجم ویژه مترجم ویژه

    667
    79,846
    امتیاز:
    901
    تاریخ عضویت:
    ‏16/8/16
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    دانشجوی حسابداری
    محل سکونت:
    شیراز
    به سرعت سرم را بلند کردم. مبهوت شدم.
    پشت سرم یک مرد هجده ساله ایستاده بود که تنها شلواری به پا داشت و دستانش در جیب هایش بود.تقریبا شش و نیم پا قد داشت، موهای قهوه ای شکلاتی تیره، چشمانی آبی که به من یاقوت کبود را یادآوری می کرد.و نگرانی در آن ها نمایان بود، نگاه ترسیده ی دیگری درونشان بود.سـ*ـینه اش بزرگ بود، اما نه مانند مردهای کشتی گیر. بازوهای بلندی داشت، به نظر آنقدری قوی بود که جهان را در بر بگیرد، پاهایی که می توانست از او یک دونده ی خوب بسازد. تنه ی بلندی که کاملا برای ما بقی بدنش مناسب بود.
    در کل، او مردی سالم و کاملا بالغ بود، در نگاه اول.
    سپس، متوجه شدم به او خیره شده ام.
    سرم را تکان دادم و سعی کردم مثل یک خانم جواب دهم، گفتم:
    -متاسفم، من متوجه نشدم این غار اشغاله.
    برخاستم. برگشتم تا بروم.
    آن اژدهای روی لبه در ذهنم، آماده ی بازگشت بود.
    گفت:
    -اشکالی نداره خانم.لطفا، بشین.
    به دیوار غار اشاره کرد.
    نشستم و پاهایم را به سـ*ـینه ام فشردم.
    زمزمه کرد:
    -پس، تو هم یه دِراکونیان هستی؟
    و من یخ زدم. او...مثل من بود.
    جواب دادم:
    -من نمی دونم دراکونیان چیه، اما اگر تو می تونی خودتو به یه اژدها تغییر بدی خب، آره.
    -پس، تو چرا داشتی فرار می کردی؟
    مکث کردم، سعی کردم حال بدم را در کلماتم نشان بدهم.
    تقریبا غریدم:
    -دوست پسرم ازم متنفره.
    سرم را بر دیوار سنگی غار کوبیدم. دردش مرا آزار نداد.
    احساس می کردم خراش ها خود را درمان می کنند.
    -آه،می بینم.
    به دیوار تکیه داد، دست هایش به پشت سرش رفتند.
    غریدم:
    -من همه ی کسایی که برام مهم بودن رو از دست دادم، حتی خونوادم هم منو نمی خوان.
    سنگی را برداشتم و با تنفر به گوشه ای انداختم. زمزمه کرد:
    -باهات احساس هم دردی می کنم.
    سرش را برای دیدن من چرخاند.
    سکوت بدی برقرار شد، به جلو خم شدم، سعی کردم به چیزی برای گفتن فکر کنم. اما چطور می بایست با کسی که فکر می کردی وجود ندارد حرف بزنی؟
    شکمم آن گفتگو را انجام داد.
    -تو گرسنه ای.بیا،با هم شکار می کنیم، بعد بیشتر حرف می زنیم.
    پرسیدم:
    -شکار؟
    -تا حالا شکار نکردی؟
    -نه.هیچوقت، هیچ نیازی نبود.
    گفت:
    -باشه بهت یاد می دم.خیلی ساده ست.
    کمی عقب رفت و مراحل را آغاز کرد و من هم تبدیل خود را شروع کردم. به اولین چیزی که توجه کردم پوستش بود.
    پوست روشنش به آبی تیره تغییر کرد، نزدیک به همان رنگی که چشمانش بود، اما کمی روشن تر.موهایش نیز تغییر رنگ دادند. کمی به نقره ای و کمی به آبی تغییر کردند. اندازه ی بازوانش عوض شد و ناخن انگشتانش با چنگال های نقره ای جایگزین شد.
    وقتی پاهایش شروع به تغییر کردند بر چهار دست و پا خم شد و رشد کرد. شلوارش در پوستش فرو رفت. صورتش از شکل طبیعی خارج و به شکل یک اژدها تغییر کرد.و یک دم پدیدار شد.
    گوش هایش مانند گوش های یک اسب رشد کرد و تیغه های نقره ای بر پشت و دُمش در هر دو طرف به خط شدند. همزمان که این تغییر اتفاق می افتاد، بال هایش نمایان شدند.
    آن ها را گشود و به نرمی بال زد، عضلاتش را خم کرد. تنها تفاوت بین ما، ارتفاع بود. من پانزده پا بلند بودم و او بیست پا.
    او...او زیباست.
     
    آخرین ویرایش: ‏8/4/17
    ***MAHDIS***, حامی بهرامی, golerose و 105 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  5. س.زارعپور

    س.زارعپور مترجم ویژه مترجم ویژه

    667
    79,846
    امتیاز:
    901
    تاریخ عضویت:
    ‏16/8/16
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    دانشجوی حسابداری
    محل سکونت:
    شیراز
    این حرف را بعد از اتمام تبدیلم، در ذهنم گفتم.
    صدایش را دورن سرم شنیدم.
    "منم اینو در مورد تو می گم."
    چه شد؟؟
    جیغ زدم، چندین قدم عقب رفتم و سرم را متحیرانه تکان دادم. غریدم و از سوراخ های بینی ام دود های سیاهی خارج شد.
    وقتی به شکل اژدها هستیم می توانیم افکار یکدیگر را بخوانیم.
    این را می دانستی؟
    نه.
    هیچوقت دلیلی نداشتم، من تنها بزرگ شده بودم.
    "خب، توضیحات زیاده؛ پس فقط دنبالم بیا و ازم جدا نشو."
    " بله قربان."
    " لطفا، دِرِک صدام کن."
    " اگر تو منو مل...سامانتا صدا کنی."
    گفتن نامی که با آن متولد شده بودم را آغاز کردم، ولی تردید داشتم. آن دختر دیگر دلیلی برای زندگی کردن نداشت، بنابراین او مرده. این دختر تازه متولد شده و زنده است.
    نامم را تغییر دادم، و یک زندگی کاملا جدید شروع کردم.
    "سامانتا، خیلی خوبه."
    پرشی به بیرون انجام داد و من با فاصله ی کمی دنبالش رفتم. مراقب بودم به اندازه ی کافی نزدیکش باشم . تا جایی که هیچ راهی وجود نداشت تا بچرخیم.
    همچنین، مطمئن می شدم که مورد تهاجم افکار پوچ دیگران نباشیم.
    بعد از چند ساعت پرواز، از کوهستان خارج و وارد جنگل شدیم. درک به زمین نگاه کرد و گفت:
    " پایینو نگاه کن سامانتا، گله ی گوزن ها رو می بینی؟"
    جواب دادم:
    " آره."
    " گله رو دنبال می کنیم تا به یه جای آزاد برسن، سعی کن یکی از زخمی ها یا مریض هاشون رو انتخاب کنی، همونو زیر نظر بگیر تا به منطقه ی آزاد برسیم."
    با این حرف ها راهنماییم کرد و من اجازه دادم خویِ وحشی گری ام مرا در بر بگیرد. حس بویایی ام می گفت که یکی از آن ها بسیار مریض است و سعی کردم منبع آن بو را پیدا کنم.
    گله را کاوییدم.
    " بله قربان."
    چند تایشان کمی می لنگیدند، اما با بقیه ی گله همراه بودند. آن هایی که تنهاتر بودند را جستجو کردم. یکی از آن ها خیلی عقب بود. به نظر پیر و مریض و ناتوان می رسید.
    به نظر می رسید بر پایش زخمی عفونی شده دارد و می توانستم بگویم درد زیادی داشت. و من کسی بوم که دردش را پایان می دادم.
    در آخر، گله در منطقه ی آزاد پخش شد.
     
    آخرین ویرایش: ‏8/4/17
    ***MAHDIS***, حامی بهرامی, golerose و 90 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  6. س.زارعپور

    س.زارعپور مترجم ویژه مترجم ویژه

    667
    79,846
    امتیاز:
    901
    تاریخ عضویت:
    ‏16/8/16
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    دانشجوی حسابداری
    محل سکونت:
    شیراز
    درک تقریبا داد زد:
    " کارتو شروع کن، سریع! قبل از این که به اون طرف برسن، وگرنه باید تا منطقه ی آزاد بعدی منتظر بمونیم."
    در همان حال به سمت زمین می رفت. بال هایم را تنظیم کردم، پنجه هایم را جلو کشیدم و سرازیر شدم و پایین رفتم. وسط بدن گوزن پیر را گرفتم و دوباره بالا رفتم، سعی کردم به فریادهای وحشت زده و برای کمکش بی تفاوت باشم.
    " خوبه، به طرف درخت ها برو و از گله دور شو و خوردن و شروع کن. من کمی تنها می مونم."
    چرخیدم و دوباره به طرف غارهای اعلا پرواز کردم. لبه ی کوچکی از یکی از دامنه ها را پیدا کردم و فرود آمدم.
    به گوزن له شده نزدیک شدم. هنوز داد و بیداد می کرد و گله اش را صدا می زد.
    ناله هایش را خاموش کردم و مشغول خوردن شدم. به حرکات و صداهای خوردن توجه نکردم.
    درک چند دقیقه بعد پرواز کنان رسید، وقتی که من درحال تمیز کردن استخوان ها بودم. سه گوزن در چنگال هایش داشت. گفت:
    " من معمولا کارمو با دوتا راه می اندازم، سومی برای توئه."
    قبل از این که به نقطه ی دیگری برود یکی را جلوی پاهایم انداخت. گفتم:
    " ممنون."
    به آرامی آهوی آسیب دیده را با دندانم برداشتم.
    در سکوت خوردیم، شکارهایمان را همانجا رها کردیم و دوباره به پرواز در آمدیم، مستقیم به طرف کوهستان.
    در راه بازگشت به غارِ درک به اطراف نگاه کردم، نیمی از احساس اژدهایی ام فکر می کرد در خانه است، جایی که به آن تعلق دارد، جایی که خاندانش متولد شدند و مردند.
    چون حواسم پرت شده بود، وقتی درک به سمت چپ چرخید همچنان مستقیم رفتم و حسابی به دردسر افتادم. تقریبا دو مایل بعد از جایی که جدا شدیم درک در سرم داد زد:
    " سامانتا صبر کن.."
    و من به سرعت پیروی کردم، بال زدم تا بتوانم معلق شوم و پای عقبم را چرخاندم تا پیش روی ام را متوقف کنم.پرسیدم:
    " چی شده درک؟"
    احساس کردم اژدها دارد می ترسد. دستور داد:
    " برگرد و پرواز کن! تا جایی که می تونی سریع پرواز کن و دور شو!"
    وحشت او عواقب مرا مورد تهاجم قرار می داد.
    " منظورت چیه؟ چی شده؟ من نمی فهمم."
    " تو، در قلمرو سیلا هستی. پرواز کن!"
    دیگر سوالی نپرسیدم.
    در جایم چرخیدم و با بالاترین سرعتی که بال هایم می توانست حرکت کند به طرف جنگل بازگشتم.نیمه ی اژدهایی ام از ترس درحال فرار بود. به طور غریزی از سیلا فرار می کرد، و چرا می بایست در آن طرف مشکلی وجود داشته باشد.
    هیچ چیزی نمی توانست پوست مرا سوراخ کند؛ حتی گلوله ی نقره. هیچ چیز نمی توانست باعث مرگ من شود و هرگز بیمار نمی شدم.
    پس چیزی برای کشتن یا ضعیف کردن من وجود نداشت! اما اژدها احساس ترس می کرد، مثل اینکه چیزی در سیلا یک تهدید واقعی بود.
    درک ناگهان مسیرش را از کوهستان تغییر داد و مستقیم به طرف من آمد. دستور داد:
    " زودباش! دنبالم بیا و خودتو ازم جدا نکن!"
    چرخید تا بتوانیم کنار هم پرواز کنیم. درک را همانطور که مرا به طرف غار خود می برد با وحشتی نامعلوم دنبال کردم. در آخر، بالای دهانه ی گودالِ درون کوهستان متوقف شد، اجازه داد فرود بیایم و قبل از خودش تبدیلم را باطل کنم.
    پرسیدم:
    -سیلا چیه؟
    سعی می کردم ریتم تنفسم را به حالت عادی بازگردانم.
    -چرا ازم دور شدی؟ فکر کنم بهت گفته بودم این کارو نکنی.
    سرم را پایین انداختم. ترسیده بودم چون مرد مهربانی که کمکم کرده بود داشت برسرم فریاد می کشید. سرم را تکان دادم و زیر لب عذرخواهی کردم.
     
    آخرین ویرایش توسط یکی از مدیران: ‏23/5/18
    ***MAHDIS***, حامی بهرامی, golerose و 101 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  7. س.زارعپور

    س.زارعپور مترجم ویژه مترجم ویژه

    667
    79,846
    امتیاز:
    901
    تاریخ عضویت:
    ‏16/8/16
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    دانشجوی حسابداری
    محل سکونت:
    شیراز
    -تو نباید به مناطق ناشناخته بری! مخصوصا وقتی نمی دونی چطور باید مبارزه کنی!
    -من می تونم مبارزه کنم! من پنج سال مسابقات قهرمانی تکواندو رو برنده شدم! دستیار رئیس باشگاهم هستم و کمربند مشکی ها رو آموزش می دم!
    -اما همه ی اینا وقتی اژدهایی بی معنی هستن! تو بدون اطلاع از هیچ چیزی بزرگ شدی، جز اینکه متفاوت بودی. تو حتی نمی دونستی چطور باید شکار کرد!
    -خب که چی؟
    -تو نمی تونی بجنگی، پس توی نبرد کاملا بی مصرفی، و هیچ شانسی در برابر سیلا نداری!
    -خب یادم بده! من دانش آموز خوبی هستم. سریع یاد می گیرم و بحثم نمی کنم!
    گفت:
    -زمان کافی وجود نداره تا به خوبی آموزشت بدم. نه وقتی که ده دقیقه وقت به دست آوردیم، اما یه روز وقتی از اینجا بیرون رفتیم بهت آموزش می دم. با من بیا.
    بازویم را گرفت و مرا به درون حفره ی دیگری کشید. همه ی نور ها رفته بودند. چشم های اژدهایی ام را به کار انداختم. وقتی چشم های اژدهایی ام را داشتم برای دیدن به نور نیازی نبود.
    درک دستش را روی دیواری فشار داد و یک گذرگاه مخفی باز شد.
    به داخل هلم داد و من با پشتم بر زمین افتادم.

    -آخ! دردم گرفت!
    -متاسفم. گوش کن، فقط این تونل رو دنبال کن تا به بیرون برسی، بعد به طرف برف های شمالی با بیشترین سرعتی که می تونی پرواز کن. جای امنی پیدا کن تا بتونی منتظرم بمونی. سه هفته اونجا بمون و برنگرد. اگر بعد از بیست و یک غروب آفتاب از زمانی که فرود اومدی کنارت نبودم، دنبال دراکونیانی به اسم هاتسِر بگرد.اگر پیداش کردی، بگو کارآموز منی و اون کمکت می کنه.
    -اما تو چی می شی؟من تنهات نمی ذارم وقتی که خودم مقصرم!
    بلند شدم و به طرفش رفتم.
    -باید بهت زمان بدم تا فرار کنی. من اینجا می مونم و با سیلا می جنگم.
    -اما این مرگباره! بالا رفتن در برابر اون و زنده بیرون اومدن غیرممکنه.
    -من زمانی بهترین جنگجو بودم، من شانس اینو دارم که زنده بیرون بیام، اگر هم نیومدم تو در موقعیت خوبی هستی.
    بعد صدایی سکوت غار را شکست و چشمان درک به سمت راست رفت.
    -برو! از اینجا دور شو.
    -نه! من تو رو تنها نمی ذارم.
    -سامانتا، تا زمانی که تو اینجایی، نمی تونم تبدیل بشم و بجنگم، اگر بیاد اینجا و تو هنوز اینجا باشی هر دومونو می کشه!
    داد زدم:
    -برای من مهم نیست که بمیرم! من بعد از اون همه کاری که برام انجام دادی تنهات نمی ذارم.
    به طرفش قدم برداشتم و سعی کردم به سمت در خروجی هلش بدهم، بعد می توانستم در آن تاریکی دنبالش بروم. مقاومتش بیشتر از آن بود که انتظارش را داشتم و در ذهنم احساس می کردم مثل یک احمق به نظر می رسم.
    دستانم روی سـ*ـینه ی درک بودند، فشار دستم را بیشتر کردم.
    به نظر نمی رسید درک اهمیت بدهد یا نگران...حالتمان باشد اما من کاملا آگاه بودم. می توانستم گرمای بدن دراکونیانی اش را حس کنم. عضلات سـ*ـینه اش را زیر دستانم حس می کردم.
     
    آخرین ویرایش توسط یکی از مدیران: ‏23/5/18
    ***MAHDIS***, حامی بهرامی, golerose و 104 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  8. س.زارعپور

    س.زارعپور مترجم ویژه مترجم ویژه

    667
    79,846
    امتیاز:
    901
    تاریخ عضویت:
    ‏16/8/16
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    دانشجوی حسابداری
    محل سکونت:
    شیراز
    " داری چی کار می کنی سَم؟ از فکرش بیا بیرون! نمی تونی الان درموردش خیال بافی کنی، نه وقتی هر دومون تو خطریم. گرچه، چشماش سایه ی زیبایی از رنگ آبی داشت. منو وسوسه می کرد که.."
    سریع سرم را تکان دادم و افکارم را به عقب بازگرداندم و به حرف های درک گوش سپردم.
    -زندگی تو خیلی وقت نیست که شروع شده، اما من نه، من دو قرنه که دارم زندگی می کنم سم! اگر بمیرم ، می خوام در راه محافظت از تو بمیرم، محافظت از نسل آینده مون. حالا برو!
    دستانش را بر شانه هایم گذاشت و با تمام قدرتش به داخل تونل هلم داد که باعث شد چندین پا به عقب پرت شوم. دوباره به طرفش رفتم و سعی کردم خود را به او برسانم. اما او دوباره دستش را بر دیوار گذاشت و در شروع به بسته شدن کرد. داد زدم:
    -دِرِک!
    چشمان آبی دِرِک که پیش از این سخت و سرد بود حال رنگی از غم پیدا کرده و انگار فکر می کرد آخرین باریست که مرا خواهد دید.
    داد زدم:
    -نه، دِرک!
    به طرفش دویدم اما خیلی دیر بود. در بسته شد.
    به در کوبیدم ، نتوانسته بودم به موقع متوقفش کنم. مشت هایم را بر دیوار کوبیدم، ناامید بودم از این که قدرت غیر طبیعی دراکونیانی ام بتواند دیوار سنگی را بشکند، فایده ای نداشت.
    صدای دیگری از آن طرف دیوار سنگی می آمد. نیمه ی دراکونیانی دِرِک هم از جداییمان ناراحت بود.
    آن ها قرار بود با هم بجنگند.
    حقیقت مرا برای لحظاتی طولانی در سکون متوقف کرده بود،همانطور که صدای آغاز نبردشان را می شنیدم، گرمای سنگ را که حاصل انفجار های آتش بود احساس می کردم.
    غم و اندوه و رنج، غافلگیری و پیروزی، محدودیت و ناامیدی، تا نبردی که درست آن طرف دیوار بود از غار اصلی دور شد.
    وقتی تمام صداهای حاصل از نبرد خاموش شدند، چرخیدم و شروع کردم به راه رفتن در تاریکی، دقیقا همان کاری که دِرِک گفت انجام دهم.
    -سامانتا.

    سرم را بالا آوردم و درخششی شبیه درک را دیدم. انسان بود و لبخند می زد.
    -دِرِک، فکر کردم...
    گفت:
    -دنبالم بیا.
    چرخید. سرش را برگرداند تا از پهلو نگاهم کند. پرسیدم:
    -نبرد چطور پیش رفت؟
    می خواستم بدانم.در همان حال به طرفش قدم برداشتم. سعی کردم دستم را بر بازویش بگذارم، اما دستم از میانش عبور کرد.، انگار درک فقط وهم و خیال من بود و من تنها هوا را نوازش کردم نه بازوی او را.
    -خیلی زوده که بگم، اما دارم در برابر اون هیولا مقاومت می کنم.
    جواب دادم:
    -خوبه.
    دستم را پایین انداختم و در تونل دنبالش رفتم، در حالی که هر لحظه وضعیتش را می پرسیدم. گفت در کنار مهارتش در جنگیدن این تنها موهبتی ست که دارد. او می توانست طرحی مانند خودش را در هوا بسازد و آن را در برابر هر کسی که آرزو می کند آشکار سازد.
    او می توانست این کار را در خواب یک نفر هم انجام دهد. با این که تلاش زیادی لازم نداشت، اما چون قصد داشت زودتر مطمئن شود راهم را به یک مکان امن در بیرون پیدا می کنم نمی توانست صبر کند تا به خواب بروم.
    سوالات بیشتری درباره ی خودش پرسیدم، اما او از پاسخ گویی به بسیاری از آن ها خودداری می کرد، می گفت ارتباط میان خودش و خاطراتش آسیب دیده.
    دیگر بر سر این موضوع پافشاری نکردم و سعی کردم چیزهای بیشتری برای صحبت کردم پیدا کنم، اما هیچ چیز پیدا نکردم. در نتیجه در سکوت به راه رفتن ادامه دادیم.
     
    آخرین ویرایش توسط یکی از مدیران: ‏23/5/18
    ***MAHDIS***, حامی بهرامی, golerose و 93 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  9. س.زارعپور

    س.زارعپور مترجم ویژه مترجم ویژه

    667
    79,846
    امتیاز:
    901
    تاریخ عضویت:
    ‏16/8/16
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    دانشجوی حسابداری
    محل سکونت:
    شیراز
    پس از گذشت زمانی که قابل اندازه گیری نبود، تونل تاریک بالاخره باز شد و دِرِک دوباره شروع به صحبت کردن کرد.
    -اینجا باید از هم جدا بشیم سَم.یادت باشه، با بیشترین سرعت ممکن از اینجا به سمت شمال پرواز کن تا به برف های شمالی برسی. مکان امنی پیدا کن و منتظرم باش،به شکل یه اژدها، برای سه هفته.اگر پیدات نکردم دنبال هاتسِر بگرد. اگر پیداش کردی، بگو کار آموز منی تا کمکت کنه.
    با لحنی جدی قول دادم:
    -باشه. یاد می گیرم بهترین جنگجو بشم تا دیگه مجبور به ترکت نباشم.ما همه ی نبرد ها رو با هم پیروز می شیم و دیگه هیچوقت دوباره ازت دور نمی شم.
    قدمی به سویش برداشتم تا صحنه ی دیگری به آن نمایش اضافه کنم.
    صدایم آن اندازه که می خواستم کلفت و تاثیرگذار شده بود.
    خندید. لبخندی عریض بر صورتش گسترده شد.
    -تو فقط روی آموزش کلی تمرکز کن و از فکر آینده ی با من بیا بیرون.
    خیره نگاهش کردم. نمی خواستم برود.
    زمزمه کرد:
    -برو. می خوام نگرانی نداشته باشم.
    شکل خارجی اش تکان می خورد و محو می شد.
    اگر نگهش می داشتم نمی توانست تمام حواسش برا به جنگیدنش بدهد و این به قیمت جانش تمام می شد.
    نمی توانستم اجازه دهم چنین شود.
    سرم را تکان دادم و پس از تبدیل شدن از تونل به هوای آزاد پریدم.
    با سرعتی دیوانه وار بال زدم تا همان کاری را که دِرِک گفته بود انجام دهم.

    قسمت دوم
    تا سه روز به سرعت دیوانه وارم ادامه دادم.
    ابرهایی را که به سمت شمال می رفتند دنبال می کردم، تا در عین حال از جمعیت مردمِ پایین پنهان نگه داشته شوم.
    برای غذا خوردن فرود نمی آمدم، در عوض شکارهای قبلی ام را نشخوار کردم و استخوان هایش را پایین انداختم.
    حتی برای خوابیدن هم توقف نکردم.
    هرگاه خسته می شدم بر جریان هوا شناور می شدم و اجازه می دادم مرا به همان مسیری که می خواهم حمل کند.
    تا زمانی که دوباره قدرت کافی برای پرواز پیدا می کردم.
    ابتدا نشانه هایی از برف را در صبح روز سوم دیدم؛ قله های سفیدی که در افق به هم پیوسته بودند.
    آن ها حاصل بارش شبانه ی آن روز نبودند و من رسما وارد برف های شمالی شدم.
    برف های گسترده ای که با بسیاری از پروازهای روزانه به همه ی جهات حمل می شد.
    برف بهترین مکانی بود که می توانست اندازه ی اژدهایی مرا پنهان کند.
    پس به دنبال جایی گشتم که بتوان به راحتی در آن لانه ای مناسب تراشید.
    تکه ای از برف های نرم را لمس کردم و وقتی خورشید نور خود را از دنیا می گرفت شروع کردم به حفر لانه ای کوچک به عمق و قطر پانزده پا.
    کارم که تمام شد داخلش پریدم و وسطش فرود آمدم.
    قوز کردم و با بال هایم برف ها را از اطراف بدن دراکونیانی ام کنار زدم و در آخر خوابیدم.
    نیمی از ذهنم را برای خوابیدن خاموش کردم و نیمی دیگر را برای هر تغییری در اطرافم هوشیار نگه داشتم.
    مانند همان کاری که گرگ انجام می دهد.
     
    آخرین ویرایش توسط یکی از مدیران: ‏23/5/18
    ***MAHDIS***, حامی بهرامی, golerose و 83 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.
  10. س.زارعپور

    س.زارعپور مترجم ویژه مترجم ویژه

    667
    79,846
    امتیاز:
    901
    تاریخ عضویت:
    ‏16/8/16
    جنسیت:
    زن
    شغل :
    دانشجوی حسابداری
    محل سکونت:
    شیراز
    صبح روز بعد بیدار شدم. برخاستم و بدنم را کشیدم تا از خوابی دردناک بیدار شوند.
    بال هایم را تکان دادم و ماهیچه های دردآلود از فعالیت زیادش را به عقب کشیدم.
    با حرکت دادن سرم برف از بالای سطح گودال فرو ریخت و حفاظ حباب مانندی که از ریختن برف ها جلوگیری می کرد شکسته شد.
    حالا که سرم آزاد شده بود آسمان را برای یافتن دِرِک جستجو کردم، هیچ نشانی از او نبود.
    از لانه ام بیرون پریدم. و به سمت شمال در آسمان پرواز کردم.
    تمام روز درحال گشتن روی زمین و تپه ها بودم تا مکانی امن برای ملاقات با درک بیابم.
    غارهای زیادی را دیدم اما هیچکدام به اندازه ای بزرگ نبود تا بتواند دو اژدها را در خود جای دهد. پس به سفر شمالی ام ادامه دادم.
    بعد از گذشت نه روز کامل، بالاخره غار مناسبی پیدا کردم که بر فراز ابرها بود، پس در دسترس انسان ها قرار نداشت.
    فرود آمدم و تا شب روی پنجه هایم ایستادم.
    حال باید غروب ها را می شمردم.
    وقتی از بیست و یک به صفر رسیدم، به دنبال هاتسر خواهم رفت.
    دایره وار بر زمین خوابیدم و به این فکر کردم که هاتسر چگونه خواهد بود.
    آیا او مهربان و صبور است؟ یا عصبی و زود رنج؟
    می بایست مبارز خوبی باشد، چون به درک آموزش داده و درک گفته بود بهترین جنگجو در محله و دوره ی آموزشی خودش بوده.
    اما چجور دوره ای؟ آیا مانند کلاس های آموزشی انسان ها بوده؟
    باید از درک یا هاتسر سوال می کردم.

    تا زمانی که خورشید غروب کرد به خیلی چیزها اندیشیدم.
    بسیاری از هم نژادهایم برای من ناشناخته بودند، تقریبا همه چیزشان.
    تاریخ ما چگونه بوده؟
    اگر دراکونیان ها نامیرا هستند و نمی میرند پس چرا هیچ کجا دیده نمی شوند؟
    نباید دسته ها و گله های بسیاری از آن ها وجود داشته باشد؟
    و چرا درک درباره ی " آینده ی نسل مان" با من حرف زده بود؟
    ما تنها بازماندگان بودیم؟ گونه های زیادی مردند؟
    چگونه مردند؟
    تمام دو روز اول را به افق خیره بودم و تبدیلم را باطل نکردم و همچنان منتظر درک بودم.
    روز سوم، مجبور بودم شکار کنم.
    زیاد دور نشدم، و تعدادی گوزن که از گله شان دور افتاده بودند را شکار کردم. این اتفاقاتی بود که در طول سه هفته ی بعد می افتاد؛ دو روز در غار می ماندم و روز سوم شکار می کردم.
    هر شب وقتی به خواب می فتم، نیمی از ذهنم را برای شنیدن ارتباط ذهنیِ درک هوشیار نگه می داشتم.
    بیست و یک غروب به آرامی آمد و رفت و زمان آن رسید که برای یافتن هاتسر از غار خارج شوم. پس با دلی غم زده در طلوع روز بیست و دوم غارم را ترک کرده و آسمان و برف های زمین را برای پیدا کردن نشانی از زندگی و موجودات زنده جستجو کردم.
    به سمت "آب های عظیم" شمالی پرواز کردم و به شرق بازگشتم تا آب های عظیم شرقی را پیدا کردم، دوباره برگشتم و این بار به سمت غرب پرواز کردم.
    مدتی طول کشید اما انجامش دادم. و سرانجام به آب های عظیم غربی رسیدم.
    دو بار، در دو جهت به دنبال ساحلی گشتم و کلبه ی کوچکی که میان تپه های یخ زده پنهان شده بود یافتم.
    خواستم به آن سمت پرواز کنم تا بفهمم چه چیزی آنجاست که یک نفر فریاد کشید:
    "تو کی هستی! "
     
    آخرین ویرایش توسط یکی از مدیران: ‏23/5/18
    ***MAHDIS***, حامی بهرامی, golerose و 86 کاربر دیگر از این پست تشکر کرده اند.